Stało się.

Stało się. 

I niech trwa. 

Na przekór tym, co nie wierzą.

cóż jest warte zwykłe, niepopularne być?

Patrzę przez okno. Coś się kręci. Coś się zbiera. W powietrzu, we mnie. Szykują się zmiany. Czuję to pod skórą. Już nawet profilaktycznie zmieniłam fryzurę. Zanosi się na coś wielkiego. Kiełkuje we mnie pewien pomysł. Dojrzewa. Nabiera mocy. Czeka na odpowiedni moment. 

_________________________________________________________________

To już nawet nie rozstaj dróg czy skrzyżowanie. To jakieś magiczne rondo rodem ze Swindon. 

_________________________________________________________________

Weryfikacja trwa. Muzyka prosto z Rzymu sprzyja. 

_________________________________________________________________

Ludzie naokoło gonią za wielkimi samochodami, jeszcze większymi domami. Sukienki, homary, zapach od Cliva Christiana, wypasiony iPod, dwutygodniowe wakacje na lodowcu, prywatni trenerzy ciała i ducha. Szybciej, więcej, bardziej. Ego nie mieści się już w Panamerze, Visa Infinite to cel do osiągnięcia w drodze pomiędzy jednym a drugim zawałem. Polowanie na lofty z limitowanej edycji budowlanej i bywanie na Ważnych Imprezach. Tak. To jest to. Zaharować się, zagonić, by zaistnieć, by mieć. Co z tego, że 99% tych dóbr jest bezużytecznych? 

Na ile wycenić można blask w oczach ukochanej kobiety? Ile jest wart uścisk ręki? Ile kosztuje spojrzenie samemu sobie w lustrzane odbicie bez zmieszania i wyrzutów sumienia? Ile trzeba zapłacić za uśmiech nieznajomego? Jak interesowne są telefony i zdawkowe pytanie o samopoczucie? Jaką stawkę ma życie w samotności? Cóż jest warte zwykłe, niepopularne być?

zbuduję dom z cegieł miłości

zbuduję dom z cegieł 

miłości

zbuduję na przyjaźni

zaufaniu szacunku

ważnym bo wzajemnym 

zbuduję 

dom z cegieł

miłości

w kolorze czerwieni 

złamanej jasnością łez 

z zielonym nadzieją

nieśmiertelnym winnobluszczem 

który niczemu nie winien 

który ściany rozpala rozognia

wśród październikowych 

chmurnych dni

z pajęczyną na górnym pokładzie

zbuduję dom z cegieł 

miłości

kopułę ustawię 

nad nami 

pozwolę mu wzrastać

kochać 

dojrzewać

oddać co niczyje 

przygarnąć zmarzlucha kociaka 

ustawić kubek ciepłego mleka 

na nocnym stoliku 

w styczniowy wieczór

taki jak tamten

pamiętasz miły

wesoły śpiew kominka 

pieśń ognia 

suchych polan 

jakże mi tego brak! 

zbuduję dom z cegieł 

miłości 

zaproszę do niego 

uczucia

marzenia

sny do spełnienia

niech się rozgoszczą 

zostaną do końca

ustanowię cichy kąt

na gorsze dni

ale mały ciemny nieprzyjemny 

by szybciej do radości wracać 

zbuduję dom z cegieł

miłości

bliźniaki na zdjęciu

w lustrze pierwszy siwy włos

suchy liść w kieszeni

album ze stertą wspomnień

i 

koronkowa chusteczka spokoju

z monogramem ciszy 

i tamtych dni

zbuduję dom z cegieł 

miłości

otwarty dla przyjaciół

schronienie przed smutkiem 

z bocianem który się uparł 

i odlecieć nie chce

z kwiatami świeżymi w wazonie

na kuchennym stole 

zapachem dzieciństwa już od progu

psem druhem wiernym na straży

z ogrodem pełnym snów

czarów i tajemnic 

kocich ścieżek

gwiazd

na wyciągnięcie ręki

zbuduję dom z cegieł 

miłości

z uśmiechem na każdym zakręcie

zrozumieniem rzeczy prostych

acz niepojętych

z zegarem słonecznych spojrzeń 

zbuduję ten dom

z cegieł miłości tej

najprawdziwszej

i czystej

nie tylko od święta

dla nas 

i 

na zawsze

4.11.2001 r.

ZAWIADOMIENIE

Dnia 26 sierpnia 2010 roku o godzinie 17.00
w Kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa
w Tarnowie Podgórnym

Agnieszka Woszak i Bartosz Klimczak

rozpoczną wspólną drogę życia,
zawierając Związek Małżeński.
O tym radosnym wydarzeniu zawiadamiają
Rodzice i Narzeczeni.

za miesiąc wigilia

Za miesiąc wigilia. Za miesiąc ostatnia noc, którą będę sygnować swoim nazwiskiem. Za miesiąc wyjdę z mieszkania lżejsza o kilka gram. Za miesiąc mam nadzieję zasnąć w miarę spokojnym snem. Za miesiąc sprawdzę, czy wszystko gotowe, czy szarfa dobrze leży, czy buty nie cisną, czy dowód osobisty jest tam, gdzie być powinien. Za miesiąc wychodzę za mąż.
Ja. Za mąż. Cały czas brzmi to abstrakcyjnie dla mnie. Świadomość bycia żoną, zmiany nazwiska, zmian w dokumentach - administracyjny szum.
Jasne, że odczuwam strach. Tylko głupcy się nie boją. Ciekawość też odczuwam. Bom ciekawska bestia.
Tysiąc myśli, tysiąc emocji. I jeszcze więcej nadziei.

Mówi się, że są ludzie, których spotykamy za późno w swoim życiu, albo za wcześnie. Są też tacy spotkani całkiem akurat w czas, w miejsce, w sytuację. I tym ludziom właśnie teraz dziękuję, że pojawili się na mojej drodze. Bez nich nie było by mnie tutaj, w tym miejscu, na tym stanowisku, z taką samoświadomością. Dziękuję za właściwe słowa i gesty. Za spojrzenia. Za przyjaźń i miłość. Za cuda. Za chwile ciszy. Za wieczność spędzoną na rozmowach.

Za miesiąc wigilia.