A FOOL LIKE ME

Alternatywa i punkt odniesienia wg Mayorala

2011-11-21T21:07:00.000+01:00

...pamiętasz? siedzieliście wtedy na kanapie, w kieliszkach migotało wino, rozmawialiście o różnych rzeczach, bardziej lub mniej ważnych, o trywialnych potrzebach chwili i esencjonalnych aspektach egzystencji... w pewnym momencie Ona poczuła się tak dobrze, tak... u siebie, tak na swoim miejscu. Pomyślała, że mogłaby... zmienić tak wiele, przewartościować swoje potrzeby i spowodować, że pewne rzeczy stałyby się namacalne.

Po kilku dniach, w godzinach popołudniowych, pomiędzy jednym skrzyżowaniem a drugim, Ona usłyszała, jak po raz kolejny pada imię Innej. Z tą specyficzną intonacją. W tamtej chwili jej wcześniejsze doznania i pewności wydały się mdłe, nierealne i z hukiem pękającej bańki mydlanej rozpłynęły się pośród 3 i 4 białego pasa drogowej zebry.

Spojrzała przed siebie: jakieś dziecko wypuściło z ręki nadmuchany helem balon. Spojrzała w lewo: słońce oślepiało, nawet przez przyciemniane okulary. W prawo.... Nie... Nie potrafiła spojrzeć w prawo.

************************************

"Na zasadzenie drzewa wybrałaś miejsce najgorsze z możliwych, najbardziej odsłonięte. (...) Chciałbym wiedzieć, (...) co czułaś w ciągu tylu lat. (...) Bez oszukiwania siebie samego, bez złudzeń..."

"Przychodzi moment w życiu, kiedy trzeba zadecydować o przyszłości, i ja wybrałam wyjazd."

************************************

Są tacy, dla których jeszcze nie zasadzono Magnolia campbelli. Bezużyteczne drzewo, które najpierw bardzo długo rośnie, a potem daje tylko kwiaty.
W smutnym położeniu są Ci, którzy nigdy w cieniu swojej magnolii nie usiądą, nie zobaczą, jak okrywa się kolorem bladoróżowym, nawet po tych dwudziestu pięciu latach troskliwej pielęgnacji.

A Ty? Masz swoją magnolię?

Dorosłe dzieci

2011-10-07T22:51:00.002+02:00

* * *

Nauczyli nas regułek i dat.... powtarzali, co nam wolno, co nie... Mam wrażenie, że niewiele zmieniło się od tego czasu. Kolory z czerwonych przeszły w niebieskie, mundury zwinnie zmieniono w korporacyjny dress code, a wolność słowa zagubiła się gdzieś w poprawności politycznej.

Mamy swoje M-ileś-tam, swoje kieliszki z winem, swoje szpilki od Blahnika, swoich stylistów duszy, swoje konta na FB. Swoje, nasze, niczyje. Sprzedano nam marzenia. Prawo popytu i podaży. "Przecież jest super, więc o co Ci chodzi?"

Mogłabym tu zostać.

2011-09-08T21:32:00.000+02:00

Kilka chwil temu stałam na balkonie. W dresach, jak na rasową urlopowiczkę przystało. W kapciach, z wiatrem we włosach, z kieliszkiem niezłego chianti w ręku.
Na horyzoncie migotały światła Helu... Stena Line właśnie wypływał w swój kolejny rejs... gdzieś na dole mknęła taksówka...

Odetchnęłam pełną dwudziestoośmioletnią piersią. A w sumie obydwoma.

Mogłabym tu zostać.

In vino veritas, in aqua sanitas...

2011-08-16T19:55:00.000+02:00

Każdy kieliszek czerwone półwytrawnego przybliża mnie do poznania prawdy absolutnej. Ha! Patrząc na rząd butelek stojący na górnej szafce w kuchni - powinnam być już całkiem blisko.

Ostateczne oświecenie, patrzę na nagą żarówkę przez zielone dno. Jak kalejdoskop z dzieciństwa, feeria kształtów i blasków. Zagryzam tę epistemologię serem korycinskim z ziołami prowansalskimi. W tle przebrzmiewa jeszcze zapach pomidorów cherry zapieczonych z czosnkiem i oliwą. I świeżym tymiankiem, nie żadną marną wysuszoną substytutką.

Swoją drogą, owe pomidory, są genialne w swej prostocie. Czerwono - biało - zielono. Oliwa po 30 minutach zapiekania w przyjemnych 180 stopniach Celsjusza przejmuje słodycz pomidorów. Absolutnie niezdrowa pszenna bagietka zanurza się w soku z oliwek i chłonie go chciwie. Cherry w ustach rozpływają się przy delikatnym nacisku języka, a aromat czosnku z tymiankiem podkręca ich smak....

Z ludźmi jest podobnie. Przy odpowiedniej temperaturze uczuć i emocji, rozpłatani przez życie na pół, doprawieni ostrym smakiem i zapachem klęsk i porażek, obficie skropieni pracą rąk swoich i ostatecznym zwycięstwem, a jednocześnie złagodzeni łagodnym aromatem zielonej nadziei i czułości... przy delikatnym dotyku języka... rąk... ust... subtelnym podmuchu dobrych słów... zostają w pamięci zmysłów na długo. Uzależniają. Każą do siebie wracać. Przywołują.

Napój człowieka winem, by poznać prawdę. Podaj mu wody, aby zachował zdrowie. Nie szczędź mu oliwy, by zachował siły.

2011-05-20T21:34:00.000+02:00

Tanatosie, z kim zatańczysz tym razem?

poszukiwany, poszukiwana

2011-04-07T19:46:00.000+02:00

Moje nieprzejmowanie się poszło sobie w jasną cholerę chyba, bo nie mogę go nigdzie znaleźć. Powtarzam sobie tylko, byle do jutra, byle do weekendu, byle do końca kwartału. Ciekawa jestem na ile mi tego starczy. Jak długo będę siebie potrafiła przekonać do kolejnego kroku. O, albo dokąd zajdę. Co spotka mnie za kolejnym zakrętem, jak ostry on będzie i jak pewną ręką z niego wyjdę. Albo wystrzelę z niego jak z procy, wykonując przy tym salto mortale, które skieruje mnie na zupełnie nowe (?) obszary.

"Od poświęcenia jest kościół, nie firma" - ja cierpliwie testuję swoją wytrzymałość.

Wiem, czego nie chcę. Staram się znaleźć, poczuć, wymacać ten właściwy moment, właściwe słowo i właściwą nutę. Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie...

Starzy znajomi

2011-04-03T00:46:00.002+02:00

Mieszkanie zmieniło swój wygląd. Stało się lżejsze o wielką torbę niepotrzebnych gadżetów, starych płyt, niestosownych gazet i zbitych kieliszków. Stół powędrował pod większe okno, zamiokulkas zamiolistny jako roślina o stalowych nerwach na regał, stary stół wraz z farbami i trzema krzesłami do piwnicy. Zwietrzały imbir wylądował w koszu, zaraz obok opakowania po kawie i czerwonej ramy obrazu. Okna odzyskały dawną świetność, w łazience przybył poręczny półsłupek, a podłoga jakby powiększyła się o kilka metrów kwadratowych.

Starzy moi znajomi, Państwo Potrzeba i Chęć Zmiany, coraz głośniej dyskutują o moim życiu. Ponieważ stare sztuczki poczucia duszenia się, nowi ludzie lub zmiana fryzury nie przynoszą efektu, uznali, że czas na radykalniejsze środki. Ciekawa jestem, co tym razem z tego wyniknie.

Nowe-stare mieszkanie podoba mi się coraz bardziej. Czekam zatem na Wielki Finał.

Stało się.

2010-12-26T20:18:00.000+01:00

Stało się.

I niech trwa.

Na przekór tym, co nie wierzą.

cóż jest warte zwykłe, niepopularne być?

2010-11-11T18:29:00.000+01:00

Patrzę przez okno. Coś się kręci. Coś się zbiera. W powietrzu, we mnie. Szykują się zmiany. Czuję to pod skórą. Już nawet profilaktycznie zmieniłam fryzurę. Zanosi się na coś wielkiego. Kiełkuje we mnie pewien pomysł. Dojrzewa. Nabiera mocy. Czeka na odpowiedni moment.

_________________________________________________________________

To już nawet nie rozstaj dróg czy skrzyżowanie. To jakieś magiczne rondo rodem ze Swindon.

_________________________________________________________________

Weryfikacja trwa. Muzyka prosto z Rzymu sprzyja.

_________________________________________________________________

Ludzie naokoło gonią za wielkimi samochodami, jeszcze większymi domami. Sukienki, homary, zapach od Cliva Christiana, wypasiony iPod, dwutygodniowe wakacje na lodowcu, prywatni trenerzy ciała i ducha. Szybciej, więcej, bardziej. Ego nie mieści się już w Panamerze, Visa Infinite to cel do osiągnięcia w drodze pomiędzy jednym a drugim zawałem. Polowanie na lofty z limitowanej edycji budowlanej i bywanie na Ważnych Imprezach. Tak. To jest to. Zaharować się, zagonić, by zaistnieć, by mieć. Co z tego, że 99% tych dóbr jest bezużytecznych?

Na ile wycenić można blask w oczach ukochanej kobiety? Ile jest wart uścisk ręki? Ile kosztuje spojrzenie samemu sobie w lustrzane odbicie bez zmieszania i wyrzutów sumienia? Ile trzeba zapłacić za uśmiech nieznajomego? Jak interesowne są telefony i zdawkowe pytanie o samopoczucie? Jaką stawkę ma życie w samotności? Cóż jest warte zwykłe, niepopularne być?

zbuduję dom z cegieł miłości

2010-08-01T19:54:00.000+02:00

zbuduję dom z cegieł

miłości

zbuduję na przyjaźni

zaufaniu szacunku

ważnym bo wzajemnym

zbuduję

dom z cegieł

miłości

w kolorze czerwieni

złamanej jasnością łez

z zielonym nadzieją

nieśmiertelnym winnobluszczem

który niczemu nie winien

który ściany rozpala rozognia

wśród październikowych

chmurnych dni

z pajęczyną na górnym pokładzie

zbuduję dom z cegieł

miłości

kopułę ustawię

nad nami

pozwolę mu wzrastać

kochać

dojrzewać

oddać co niczyje

przygarnąć zmarzlucha kociaka

ustawić kubek ciepłego mleka

na nocnym stoliku

w styczniowy wieczór

taki jak tamten

pamiętasz miły

wesoły śpiew kominka

pieśń ognia

suchych polan

jakże mi tego brak!

zbuduję dom z cegieł

miłości

zaproszę do niego

uczucia

marzenia

sny do spełnienia

niech się rozgoszczą

zostaną do końca

ustanowię cichy kąt

na gorsze dni

ale mały ciemny nieprzyjemny

by szybciej do radości wracać

zbuduję dom z cegieł

miłości

bliźniaki na zdjęciu

w lustrze pierwszy siwy włos

suchy liść w kieszeni

album ze stertą wspomnień

koronkowa chusteczka spokoju

z monogramem ciszy

i tamtych dni

zbuduję dom z cegieł

miłości

otwarty dla przyjaciół

schronienie przed smutkiem

z bocianem który się uparł

i odlecieć nie chce

z kwiatami świeżymi w wazonie

na kuchennym stole

zapachem dzieciństwa już od progu

psem druhem wiernym na straży

z ogrodem pełnym snów

czarów i tajemnic

kocich ścieżek

gwiazd

na wyciągnięcie ręki

zbuduję dom z cegieł

miłości

z uśmiechem na każdym zakręcie

zrozumieniem rzeczy prostych

acz niepojętych

z zegarem słonecznych spojrzeń

zbuduję ten dom

z cegieł miłości tej

najprawdziwszej

i czystej

nie tylko od święta

dla nas

na zawsze

4.11.2001 r.

ZAWIADOMIENIE

2010-07-30T21:55:00.001+02:00

Dnia 26 sierpnia 2010 roku o godzinie 17.00
w Kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa
w Tarnowie Podgórnym

Agnieszka Woszak i Bartosz Klimczak

rozpoczną wspólną drogę życia,
zawierając Związek Małżeński.
O tym radosnym wydarzeniu zawiadamiają
Rodzice i Narzeczeni.

za miesiąc wigilia

2010-07-25T23:21:00.000+02:00

Za miesiąc wigilia. Za miesiąc ostatnia noc, którą będę sygnować swoim nazwiskiem. Za miesiąc wyjdę z mieszkania lżejsza o kilka gram. Za miesiąc mam nadzieję zasnąć w miarę spokojnym snem. Za miesiąc sprawdzę, czy wszystko gotowe, czy szarfa dobrze leży, czy buty nie cisną, czy dowód osobisty jest tam, gdzie być powinien. Za miesiąc wychodzę za mąż.
Ja. Za mąż. Cały czas brzmi to abstrakcyjnie dla mnie. Świadomość bycia żoną, zmiany nazwiska, zmian w dokumentach - administracyjny szum.
Jasne, że odczuwam strach. Tylko głupcy się nie boją. Ciekawość też odczuwam. Bom ciekawska bestia.
Tysiąc myśli, tysiąc emocji. I jeszcze więcej nadziei.

Mówi się, że są ludzie, których spotykamy za późno w swoim życiu, albo za wcześnie. Są też tacy spotkani całkiem akurat w czas, w miejsce, w sytuację. I tym ludziom właśnie teraz dziękuję, że pojawili się na mojej drodze. Bez nich nie było by mnie tutaj, w tym miejscu, na tym stanowisku, z taką samoświadomością. Dziękuję za właściwe słowa i gesty. Za spojrzenia. Za przyjaźń i miłość. Za cuda. Za chwile ciszy. Za wieczność spędzoną na rozmowach.

Za miesiąc wigilia.

kanapa ma się dobrze

2010-04-08T12:01:00.000+02:00

Struło mnie coś. Znajomi podejrzewają Młodego, Młody znajomych. Podejrzenia dotyczą usiłowania otrucia mej osoby. Tylko jakoś motywów brak wszystkim. Póki co, ja dochodzę do siebie, w towarzystwie elektrolitów i innych medykamentów. Czuję się podle, bynajmniej nie wypoczywam i nie leniuchuje. Nawet nie mam siły myśleć wybitnie dużo. A to akurat dobre jest. Spokojniej śpię.

Uspokoiło się we mnie parę rzeczy. Tupot rzeczywistości już mi nie przeszkadza, nie drażni w sposób ciągły. Kanapa nadal pod oknem stoi, ale jakoś tak... zadomowiła się w nowym miejscu. Za oknem z kolei wrzaski dzieciaków, powarkiwania psów i ich właścicieli "Pan może jednak pójdzie swoją drogą, co?", pierwsze komary i alergiczne kichnięcia.

Jest plan. Pięcioletni. Szczwany. Całkiem spoko. O zapachu maciejki i drewna.

Moje świętowanie obrony pracy magisterskiej w nowym domu. Drewnianym domu.

I niech cały wszechświat trzyma kciuki i inne kończyny za powodzenie misji.

kanapa

2010-03-07T23:06:00.000+01:00

Zmiany. Czuję każdą komórką ciała, że potrzebne mi są zmiany. Inaczej wybuchnę. Rozwalę się na kawałki jak moja czerwona rama dzisiaj (spadła w trakcie przesuwania regału). Mam wrażenie, że stoję w miejscu. Że życie sobie tup tup tupta obok, a ja patrzę. Mam ochotę krzyczeć, ale jak w koszmarze, żaden dźwięk się nie wydobywa. Radykalnych zmian fryzury nie przewiduję, bo musiałabym wyłysieć chyba. Na razie zmieniam układ mebli. Zobaczymy, co dalej, do czego dojdę siłą rozpędu...

Acha, mam kanapę na przechowanie... czerwoną... fajna jest... wygodna też. Tylko mi się pod oknem nie mieści. Niestety.

czwarta nad wieczorem

2010-01-24T16:49:00.000+01:00

Kryzys mam. Ogólny. Po całości. Przestaje mieć poczucie tego, czego chce. Przestaję rozróżniać, czy robię coś bo muszę, bo wypada, bo trzeba, bo tak, bo nie, bo powinność czynić trzeba.... czy faktycznie wynika to z mojej nieprzymuszonej wolnej woli. I źle mi z tym. Aż mnie skręca w środku. I zła jestem na siebie o to. Co potęguje moje poczucie niskiej samooceny, kryzysu (na wiek średni to sporo za wcześnie swoją drogą, a najgorszy statystycznie dzień w roku też już za nami) i ogólnego spadku jakichkolwiek oznak życia ponad wegetację. I diabelskie koło się zamyka. I taniec z szalonym podkładem muzycznym, kakofonią w sumie raczej, niż melodią, pędzi dalej, porywa coraz to nowe punkty na mapie mojego świata. Nawet Gwiazda Polarna, aksjomat na moim niebie, zarzuciła na siebie chmurny płaszcz i poszła na spacer, zostawiając mnie na pastwę jej wykolejonych koleżanek.

Już mi nawet herbata cynamonowa nie pomaga, nie zdążę jej wypić, bo kolejny telefon świeci i podskakuje, bo kolejny dźwięk dzwonka do drzwi wybija mnie z mantry książki-koca-kawy, bo powieki opadają wbrew moim żądaniom i protestom. Mam ochotę zniknąć. Spakować manele najpotrzebniejsze i zaszyć się gdzieś, z dala od tego wszystkiego.

Nie pomaga również świeca do masażu, ani własny prywatny masażysta.

Potrzebuję wrócić do Mojego Pokoju. Tylko gdzieś zgubiłam do niego klucz.

Tydzień temu dość drastycznie zmieniłam wygląd. Intuicyjnie, bez większego rozstrzygania i analizowania. Jak w transie. W mojej karierze miało to miejsce kilka razy. Zwykle po metamorfozach na taką skalę działy się rzeczy określane jako przełomowe przez niektórych, przez innych jako szalone, tudzież radykalne, i przede wszystkim - znaczące sporo dla mnie. Ciekawe, czy historia uzna, że łaskawie może zafundować powtórkę z rozrywki, czy przeciągając się leniwie, powie: "Odpieprz się, to był fałszywy alarm."

a propos

2010-01-14T08:26:00.005+01:00

Anioły odchodzą z naszego życia, by egzystencję kogoś innego uczynić piękniejszą, łatwiejszą, bardziej ludzką. Możemy je oczywiście sztucznie podtrzymywać w naszej rzeczywistości, ale na co komu smutny Anioł? Dlatego musimy pozwolić im odejść.

Mój Anioł, ten co to zasnął kiedyś w niewłaściwym momencie, nadrabia zaległości od czasu do czasu. Albo cudownie ściemnia w tej kwestii. Mami, wabi, bajeruje. I tylko czasem przebija przez ten cały cyrk jego smaczne pochrapywanie.

P.S. na początku tego miesiąca minęło 5 lat mojej egzystencji w tym miejscu... To mój najdłuższy związek do tej pory ;-) życzę sobie z tej okazji najcudowniejszego i toast kawą wznoszę, jak na biurwę przystało, ole!!

apdejt

2010-01-04T12:02:00.002+01:00

Trafia mnie. Szlag. I cholera. Najjaśniejsza pod słońcem.

Nie potrafię już udawać, że bawi mnie ta cała ślubna otoczka. Te zachwyty ludzi naokoło, że jak fajnie, że ślub, że wodzirej, że wesele, że biała długa sukienka, że oczepiny, blehhhhhh.... Nie lubiłam, nie lubię i na 99% lubić nie będę. Po prostu.

Usiłowałam się przekonać, zrobić sobie autopranie zwojów mózgowych, że będzie fajnie. I klops. Bo wiem, że nie będzie. Obojętnie jak bardzo społeczeństwo będzie mnie namawiać i wmawiać różne pierdoły. Nie kręci mnie Msza ślubna, ryż i oczepiny o północy.

Dlaczego mam słuchać nauczeń księdza, którego nie znam? On zresztą nas też nie zna, żeby mógł powiedzieć coś o nas. Bo jeśli ma to być klasyczna pogadanka to zaliczyłam w ostatni weekend, i pewnie jeszcze niejednej będę świadkiem. Zdecydowanie bardziej odpowiada mi wersja tzw. skrócona, czyli sama ceremonia zaślubin. 20 minut, ogłaszam was mężem i żoną, you may kiss the bride, amen. Potem obiad vel kolacja z najbliższymi i już. Ewentualnie jeszcze kawa i ciasto. I już. Na odpoczynek. Albo podbój świata.

Długie suknie też nie są w moim stylu. Upatrzyłam sobie jedną, by V.W., choć cena czyni z niej pozycję nieosiągalną. Kostium a'la JK, wysoki obcas - to już prędzej. Może niekoniecznie w różu jednakoż. Najchętniej jeansy, ale to nie przejdzie w żaden sposób.

Swoją drogą, nie jestem w stanie zrozumieć ludzi, którzy apogeum szczęścia upatrują w weselu na 120 tysięcy osób, goszczeniu na nim ludzi, których na dobrą sprawę widzą jedyny raz w życiu, a po czasie pamiętają jedynie to, że byli cholernie zmęczeni i gdyby nie zastępy fotografów i operatorów kamer, impreza weselna jawiłaby się im jako narkotyczny majak.... No ni cholery nie potrafię.

Szczęśliwie Młody uznał, że podzieli moje przemyślenia. Czeka nas poinformowanie sił wyższych o naszej wizji tego przedstawienia.

grudzień

2009-12-13T12:12:00.002+01:00

Jestem. Wbrew temu, co wychodzi z rachunku prawdopodobieństwa. Dni biegną jeden za drugim, albo nawet trzeci za dwudziestym, nie nadążam z liczeniem czasu. Dlatego pasuje. Nie wiem, czy to domena wieku, w jakim przyszło mi żyć, czy metryki. Jasno-ciemno-jasno-ciemno ... od weekendu do weekendu, w kółko Macieju. Spoglądam za okno, liście na drzewach, spoglądam za (mam wrażenie kilka chwil - dni ?) i goluteńkie gałęzie, a na krzakach pod pseudo balkonem pysznią się swoją czerwienią ichniejsze owoce. Ki czort.. ? Kolejne spojrzenie i coś jakby zimniej... i wiatr... hmmm, czy ta chmura nie wygląda czasem na śniegową? Szybki przegląd kalendarza.. no tak, za 2 tygodnie Święta... niecałe 14 dni, nota bene.

Świat dookoła pędzi, a u mnie w środku zatrzymał się jakiś czas temu i średnio go obchodzą zmiany klimatyczne, rocznice wszelakie, nagrody Nobla i nominacje do Oscarów. Nawet premiery filmowe i książkowe odeszły jakby na trzeci plan. W środku sobie powoli egzystuję, swoista mantra zawieszonego czasu. Gna to wszystko naokoło na łeb na szyję, a u mnie ohmmmmm.... wieczna medytacja, mam wrażenie. Lewitacja i dystans do atrakcji codzienności. Dzieciak na hulajnodze z wrzaskiem nie wyrabia na zakręcie, nachalne billboardy po obu stronach ulicy bija po oczach, ludzie w centrach handlowych jak myśliwi na polowaniach, rodzinne achy i ochy (tudzież odwrotnie, bo historia lubi się powtarzać, niestety), uporczywe dźwięki telefonów, pokrzykiwania kierowców "jak jedziesz ty...", zapowiedź o opóźnionym pociągu, jarmarczno-przekupne nawoływania w radio i w tv, i w mpk takoż.... hałas, panie dzieju, hałas i gwar. Głośniej, szumniej, więcej, mocniej, bardziej, i bardziej niż bardziej.

A u mnie świeca skwierczy i herbata pachnie. Cynamonowa.

02.10.2009

2009-10-06T10:43:00.001+02:00

Była Weranda, było 10 pięknych białych róż, był On, był pierścionek... no i powiedziałam TAK.

Po opadnięciu euforii w stopniu pewnym zabrałam się za poszukiwania kreacji. Pomijam fakt, że cała administracja związana ze ślubem, zorganizowaniem go i tak dalej, prawdę mówiąc, mnie przeraża. Sala, fotograf, fryzjer, muzyka, samochód, zaproszenia, lista gości, makijaż, menu, kwiaty, miejsce tej całej imprezy - wywołują we mnie delikatną panikę. Dobrze, że chociaż data jest ustalona, co daje pewien punkt odniesienia.

Powszechnie wiadomo o mej miłości do zakupów, chodzenia po sklepach, przymierzania ciuchów i innych atrakcji. Reakcja alergiczna murowana. Nie inaczej rzecz miała się wczoraj. W trakcie przymierzania sukienki numer 2 trafił mnie szlag, a przy 4 cholera jasna. Na jakiego grzyba człowiek się ma się męczyć w tych wszystkich halkach-nie-halkach, długich dyrdonach... masakra jakaś. I to w imię czego? Wyglądania ładnie? Wyjątkowo? Najładniej to ja się czuję w dżinsach i swetrze. Nie wiem, co mnie bardziej odstrasza, wizja szukania kiecki czy występowanie w niej przez kilka godzin później... Na moje nieśmiałe "A może ja bym sobie w jakimś ładnym białym garniturku wystąpiła?" przyszły mój małżonek spojrzał wzrokiem "Czyś ty babo rozum straciła może?" Dziękuję serdecznie za takie imprezy, kurde jego mol.

Z drugiej strony, klasyczne wesele, długa biała suknia, welon i bukiet, północne oczepiny, i inne atrakcje - to dla mnie będzie swoista awangarda. Do bólu tradycyjnie, do bólu klasycznie, z dziada pradziada, na dobre i na złe. Dziwnie mnie to kręci, ale z drugiej strony do szewskiej pasji doprowadza. Administracja głównie. I bieganie, szukanie, mierzenie, próbowanie, porównywanie, bleh. Do obrzydzenia.

A to dopiero drugi dzień przygotowań do ślubu....

z okazji wrześniowej soboty

2009-09-05T11:56:00.004+02:00

Utwierdzam się z każdym łykiem herbaty, że wiem, co chcę robić. Ze sobą, w życiu, w sobie, etc. Zostało mi jeszcze kilka spraw do ułożenia, drobne kosmetyczne zabiegi. Ale chyba najważniejsze mimo wszystko. I znalezienie w sobie na tyle odwagi, żeby w to wejść.

Za oknem wiatr szaleje, a w mojej głowie porównywalny chaos myśli. W tle Aretha Franklin. Krąży cytat z "Buszującego w zbożu": Cholerne pieniądze, zawsze człowiekowi w gardle staną. Nie dają szczęścia, ale wiele ułatwiają. Może zbyt wiele?

Ciężko mi zebrać myśli, uporządkować je w słowa, zdania. Ponoć to cecha umysłów genialnych albo bardzo zmęczonych. U mnie raczej to drugie. Geniuszem nie jestem, choć czasem mi się wydaje. A zmęczona i owszem. Psychicznie. Wolałabym sobie rowy pokopać przez tydzień dla odmiany. Mechanicznie przerzucać łopatą kolejne kilogramy ziemi. Nie myśleć, głównie za innych. Pofunkcjonować jak robot. Choć przez chwilę.

I need Frank, Frank is good....

w ramach rozliczenia

2009-04-07T19:58:00.005+02:00

Herbata zaparzona, siedzę na stole, bo przez ostatnich kilka dni nie mogę sobie miejsca znaleźć, majtam nogami, może nieco zbyt nerwowo. Za oknem późny zmierzch, w tle euforia jakiegoś zdaje się dziewięciolatka z racji pokonania innego zdaje się dziewięciolatka w wyścigu rolkarzy o osiedlową sławę. Robię porządek w ramach Wielkiego Sprzątania Wiosennego Z Okazji Świąt Różnych. Głównie na komputerze, szczerze mówiąc. Zdjątka, linki, szkice wierszy jak maźnięcia węglem po kartce papieru. To na półkę, to do kosza, to do ukrytych folderów. I aż mi dziwnie z tym, Bałaganiara brata się z Ładem i Porządkiem, no no, kto by pomyślał...

Pozostaje jeszcze kwestia odpowiedzi na list... Zbieram się do tego i podchodzę na raty. I myślę. I wiem.

W kolejności zapytań, w harmonii sumienia i rzeczywistości, stan rzeczy na dziś:

- powiedziałam i mówię nadal, każdego dnia,

- jeszcze nie zwiedziłam ale na bieżąco staram się odkrywać,

- nie pobiegałam jeszcze,

- jeszcze się chłodzi to piwo co to mam je wypić,

- niezmiennie w trakcie redagowania i kompletowania,

- jeszcze mi nie po drodze z psychologią,

- RW jeszcze żyje i ma się nieźle, więc koncert przede mną,

- brak w dokumentach tego świstka akurat,

- uchowałam, uchowuję i nie zamierzam ustać w tym procederze,

- kombinuję z książką najpierw, scenariusz na jej podstawie,

- odnalazłam,

- zakochałam się i trwam w tym stanie,

- staram się, ale czasem wychodzi koślawo i na opak,

- dom zmienił się na razie w mieszkanie, cokolwiek na parterze i z widokiem na cudnie zielony park, kominka z przyczyn technicznych brak, psa również (cytat pamiętam doskonale),

- nabyłam, nie martwię się,

- kupiłam, dostałam, posiadam, pachnę,

- sama mnie znalazła tak jakby.

- żyje mi się całkiem nieźle, na przekór powszechnemu zniesmaczeniu i zmęczeniu rzeczywistością,

- ubrana w kilka spełnionych marzeń i otulona oczekiwaniem na kilka ważkich decyzji,

- przy mnie bambus w doniczce, Właściwy Facet po drugiej stronie telefonu i wsparcie bliskich,

- jestem cholernie szczęśliwa,

- poza przyjaciółmi czasem pan z dywanami zajrzy albo z drzwiami w teczce,

- nadal w Polsce, wyjeżdżam tylko w ramach turystyki stosowanej,

- kocham i jestem kochana,

- piszę nadal, głównie zlecenia i monity,

- psa brak jeszcze,

- pod domem stoją dwa sznury samochodów długaśne na paręnaście metrów, czasem straż miejska,

- D. (kilka miesięcy temu), siostra ze szwagrem (05.07.2008), ja (w wieku 18 miesięcy), Właściwy Facet (w tymże samym wieku), ja z siostrą i Mamą (ma druga Wigilia), ja i Właściwy Facet (Sylwester 2008/2009),

- jak już wspominałam, kominka brak.

Oczy błyszczą mi z radości. Jak gwiazdy.

list

2009-03-22T11:33:00.003+01:00

Szukając ostatnio Niezmiernie Ważnego I Absolutnie Niezbędnego Szpargału, natrafiłam na list, który napisałam do siebie kilka lat temu. Dokładniej - 30 stycznia 2004 roku. Miałam wtedy swego rodzaju manię pisania listów. Wszelakich. Do siebie. Do mniej lub bardziej wymyślonego przyjaciela. Do Bratniej Duszy siedzącej ławkę za mną. Listy, liściory, listeczunie. Maści i objętości wszelakiej. Z różnych stron świata wysyłane, w różne miejsca adresowane.

Jedni zbierają kapsle, inni kolekcjonują mandaty, ja - listy, te tradycyjne. W erze komunikacji elektronicznej, rzeczywistości wyznaczanej przez sygnał smsa, procent zapełnienia skrzynki mailowej, niemocy stworzenia zdań złożonych podrzędno-nadrzędnie, bo trzeba zrobić tak wiele tak bardzo pilnych rzeczy... listy są dla mnie namacalnym dowodem, że Ktoś poświęcił trochę swojego czasu i w tym zwariowanym świecie znalazł oazę kartki papieru. Taki undergroundowy system komunikacji.

Poniżej, ku potomności... ;)

Cześć,

Dzisiaj mam 20 lat, jest przedostatni dzień stycznia 2004 roku. Nie wiem, jak będziesz wyglądać za lat 5, 10 czy kolejne 20. Nie wiem nawet, czy dotrwasz. Ale skoro na to trafiasz właśnie w tej chwili, to znak, że Tobie - mnie się udało. Nie wiem, kim jesteś dzisiaj, co robisz, czy masz rodzinę, jak wyglądasz, gdzie mieszkasz. Nie wiem ile zostało w Tobie tej dwudziestoletniej osoby, która to kreśli. Nie wiem, czy udało Ci się zrealizować Twoje zamierzenia, plany, spełnić marzenia. A może już o nich w prozie życia zapomniałaś? Pozwól, że Ci przypomnę:

- powiedzieć właściwemu facetowi, że go kochasz,

- zwiedzić i odkryć w sobie Irlandię,

- pobiegać po Nowej Zelandii,

- napić się piwa w Australii,

- wydać tomik poezji,

- skończyć wydział psychologiczny,

- być na koncercie RW,

- zrobić licencję kierowcy rajdowego,

- uchować od zaniedbania przyjaźć z D.,

- napisać scenariusz,

- znaleźć albo raczej odnaleźć miejsce zwane domem, do którego zawsze będziesz chciała wrócić,

- zakochać się tak, że zabraknie Ci oddechu a ziemia usunie się spod stóp,

- robić to co najsłuszniej, nie to co nałatwiej albo najtrudniej,

- zbudować dom w środku parku z mnóstwem zieleni, z kominkiem, "z psem druhem wiernym na straży" (pamiętasz, skąd ten cytat?),

- kupić dobry laptop i nie martwć się o połączenia internetowe,

- kupić pięknie pachnące perfumy,

- znaleźć dobrą, satyfakcjonującą pracę.

Czy udało Ci się osiągnąć choć jedno z wymienionych? Jeśli nie, to dlaczego? Ze strachu, że się nie uda? Ze strachu przed śmiesznością? Z obawy, co sobie inni o mnie pomyślą?

Pamiętasz: "Kiedy trafia Ci się szansa na szczęście, łap ją obiema rękami i nie oglądaj się na skutki" ??

Dzisiaj jestem niezmiernie ciekawa, jak Ci się żyje. Co myślisz, co masz na sobie, kogo masz przy sobie. Czy jesteś szczęśliwa? Czy dźwięk, który słyszysz, to dzwonek u drzwi zapowiadający wizytę przyjaciół, którzy wpadli na kolację? Czy nadal jesteś w Polsce, czy wyjechałaś zgodnie z dziejszymi planami? Czy kochasz i jesteś kochana? Czy nadal piszesz? Jakiego masz psa? Co stoi pod Twoim domem? Kto jest na fotografiach ustawionych na półce? Czy ogień pali się wesoło na kominku?

Czas pokaże. Wróć do tego listu, o ile go znajdziesz w tym swoim bałaganiarstwie ;)

Przeczytaj go za 5 lat, za 10...

Mam nadzieję, że nie żałujesz patrząc za siebie. I że na samą myśl o tym, co niesie ze sobą Jutro błyszczą Ci oczy z radości.

Jutro staje się Dzisiaj

2009-03-01T19:15:00.005+01:00

Coś jakby drgnęło, wiatr jakoś inaczej dzisiaj nawet zawiał. Jakby delikatniej, hmm... bardziej wietrznie niż wiatrowato. I nawet w tej kałuży, która zanika tylko po kilku tygodniach gorącego lata, coś jakby słońce się przeglądało przez dłuższą chwilę. Indeks bogatszy o kolejny wpis, czekoladowobrązowy odcień we włosach, w uszach wciąż dźwięk kilku ważnych słów usłyszanych 3 minuty wcześniej.

Bardzo Ważny Ktoś odległy na grubość płaszcza. Nawet szalik powędrował do torby, bo wydał się nieodpowiedni przy tej temperaturze, przy tym nastroju i stroju.

Drgęło, drgnęło i to znacznie. Naokoło, w środku, pomiędzy. Kolejne teorie uczciwie wypracowane i ideologicznie nawet dość spójne, jedna za drugą padają jak amerykańskie banki. Zaczynam się uzależniać od tej bezkrwawej póki co rewolucji.

Czekam na każdy weekend jak na podłączenie do zasilania. Jak wariat, albo wariatka nawet, coby płciowo poprawnie było. W sensie końcówki żeby się zgadzały. Żeby nadążyło za resztą.

Coś drgnęło. Aż mnie dreszcze po kręgosłupie w tę i z powrotem, i jeszcze raz przebiegły, zatańczyły na karku i znalazły swoje miejsce w koniuszkach małych palcy. "Ja chcę jeszcze!" pomyślałam.

Spojrzenie w oczy... I wiem, że dam radę. Wiem, że damy radę. Uczę się liczby mnogiej, pilnie, systematycznie, codziennie. W tramwaju, przez telefon, w ciszy dotyku rąk.

Wszystko, co potrzebuję... jest tutaj.

piękna i rycerz

2008-12-09T18:46:00.006+01:00

Najpierw był krótki telefon i moje nic nie przeczuwające: "Cześć świeżynka!".

Potem spotkanie na peronie. "Hmmm, pomarzyć zawsze można."

Niezliczone godziny spędzone na rozmowach sponsorowanych (o błogosławiony telefonie służbowy!).

Moje wahnięcia i cholerny strach.

I piątek z rozmową do rana o wszystkim i o niczym, z tortelini ze szpinakiem, sosem czosnkowym i kurczakiem o drugiej nad ranem, z niedzielnym popołudniem werandy, kiedy w jednym ułamku sekundy świat się zatrzymał.

I potem ruszył z kopyta. Jak opętany.

"Pusto tu bez Ciebie, Mała."

Profesjonalizm zaskoczenia.

Zaryzykowałam swoją przeogromnie wypracowaną niezależność, egoistyczne umiłowanie wolności, świętospokojną ciszę, ręce w kieszeniach i siebie.

I co? I dobrze jest. I już. I niech zostanie.

I kropka.

muminka zapiski na paragonie

2008-11-04T15:17:00.003+01:00

okno świat brzuch życie woda serce sok światło wiatr dźwięk szept uczucie biedronka trawa arbuz/melon/cytryna herbata/kawa klucz/drzwi smok samolot ślina kot myśl cień koc błysk intuicje nadzieja wiara niemiłość tęcza deszcz morze lampa wieczność bilet szlafrok telefon pióro kartka litera list chwila mgnienie zdjęcie rozstanie poduszka stół gazeta wino wiek muzyka beczka słowo gest krąg kamień ziemia teraz tutaj jutro horyzont czerwień piwnica urok pełnia nieśmiertelność Ty ja woda życie brzuch świat okno

Brzmi jak lista zakupów, jak recepta na życie. Rzeczy, za którymi chowa się nieśmiało kawał mojej historii, zapisane hasłowo w pośpiechu na rachunku znalezionym w przepaściach torby. Szybko, szybko, byle nie zapomnieć, z nadzieją, że nic nie umknie. Zapisywać rzeczywistość. Utrwalać chwilę. Dokładnie w tej sekundzie, która się staje. Zamrożony moment. Pstryk! i świat zatrzymuje się w nienaturalnych pozach. Z wyciągniętą ręką, z półobrotem w lewo, z na wpół otwartymi oczami. Pstryk! i wszystko wraca do normy, a moja obecność w tym zatrzymanym świecie... jak powiew wiatru, przechodzi prawie bez echa. Jestem o krok od zrealizowania kolejnego marzenia. Jeszcze tylko chwila...

bo za oknem zaduszna mgła osiadła

2008-11-02T09:09:00.000+01:00

śmierć -

- nieustający

karnawał dusz

To wszystko przez herbatę.

2008-09-13T10:06:00.003+02:00

Nareszcie słupek rtęci za oknem spadł poniżej niewłaściwych dla września 25 kresek, i to w sumie dość radykalnie. Zimny wiatr obcałował moją twarz bez żadnego ostrzeżenia, zatańczył mi we włosach i poleciał dalej. "Trzeba było założyć jednak ten cholerny szalik" przemknęło mi przez głowę. Krótka wyprawa po mentole i 2 cytryny w środku nocy, raptem 10 minut. Kto by myślał o jakimś durnym szaliku?

Dom otulony ciepłym światłem lampy (jednak czerwony klosz to był dobry pomysł), w tle dogorywa zdaje się Portishead, wielki kubek świeżo zaparzonej herbaty, tym razem cynamonowojabłkowego rooibosa, obiecujący wiele zbiór opowiadań na poręczy kanapy. Wtulam się w słowa, jak w ramiona właściwego faceta. W pewnej chwili zapada cisza, koniec playlisty. Za oknem latarnia ciekawie zagląda nielicznym przechodniom w twarze, usiłuje odgadnąć ich myśli, nadzieje, rozczarowania. Przebiega odrobinę przekarmiony i prawie ślepy ze starości pies, za nim majestatycznym krokiem jego właściciel podąża. Wiatr zapukał w okno.

"Zapominanie - miła czynność. Jak zapominać - no to już..." moja imienniczka wyśpiewana głosem Magdy Umer pojawia się jakby znikąd. Czy to tylko gdzieś po moich uszach błąka się ta melodia, czy faktycznie na skutek niewytłumaczalnych procesów płynie z głośników? Patrzę na zegarek. Coś około północy. Czyżby mój komputer został nawiedzony przez jakieś duchy zapomnianych procesorów i dysków twardych? Że o kartach graficznych i muzycznych nie wspomnę.

Ale ja nie chcę zapomnieć. Chcę pamiętać. Ten smak kawy, gdy świat mi się walił z hukiem. Ten zapach perfum, gdy szczęśliwa jak sto pięćdziesiąt wygrywałam sama ze sobą. Ten wzrok, gdy słyszałam, że jestem kochana i kocham. Ten dźwięk, gdy nastawał spokój, harmonia i nirvana zamkniętych oczu. Ten głos setki kilometrów stąd, mówiący "Wróciłem pod naszą długość geograficzną, chciałem żebyś o tym wiedziała." Te decyzje, nie do końca mądre, nie do końca słuszne, nie do końca bezbolesne. Te dni, kiedy czas stał w miejscu. Te kroki na schodach, oznaczające Twoje przyjście. Ten dźwięk zatrzaskiwanych drzwi. Kształt twarzy, miękkość włosów, chropowatość skóry. Te noce przy winie, w półmroku świec, przy kuchennym stole z rozmowami do rana. Szelest liści jesiennego spaceru. Ten zapach półrocznego oderwania od rzeczywistości. Rytm wybijany przez pociąg wiozący mnie na południe. To uczucie, gdy stanęłam na środku mieszkania, wszyscy wyszli a ja uświadomiłam sobie "Jestem w domu".

I dobrze mi tu.

2008-09-10T18:13:00.003+02:00

Nie potrafię pisać, kiedy jestem w takim stanie. W sensie, kiedy mi się wszystko układa. Albo większość zdecydowana. Albo kiedy przynajmniej tak mi się wydaje. Mogłabym nawet zaryzykowac stwierdzenie, iż "nie potrafię pisać, kiedy jestem szczęśliwa". Dziwne. W sumie im bardziej łzawo było w moim życiu do tej pory, tym łatwiej litery układały się pod palcami. Im niżej schodziłam w moich nastrojach, tym wyższe poziomy.. ekhm... elokwencji pisarskiej udawało mi się osiągać. Czyżby werteryzm nieźle na mnie wpływał? Ehhh, może jednak niekoniecznie, przecież ja nawet kamizelek nie lubię.

A miało być o przetrawionym wielkim błękicie, o tych dziwnych rojeniach, które powstają gdy człowiek zbyt długo wpatruje się w fale, o syndromie kryzysu wieku półśredniego. I o pociągach miało być. I o ludziach, co chrapią w pociągach też. I o wierze we wróżby z chimerowych ciasteczek. I o teoriach spisku. No i nic, westchnęła królewna i zdechła, za przeproszeniem.

Moje uzależnienie, nieco uśpione do niedawna, znowu dało o sobie znać. Ilość zdobyczy rośnie z każdą wizytą w księgarni. Niestety, ilość cyfr na moim koncie dzięki temu zaczyna sięgać poziomu zera idealnego. A tu premii, ni podwyżki jak nie było od paru miesięcy... tak ni ma. Siedzę na tej swojej wymarzonej czerwonej kanapie, popijam hektolitry herbaty kombinowanej (nowe hobby), palę mentola (taaa, wiem, wiem, nie powinnam) i odnajduję się w tej rzeczywistości czterech ścian, własnego kąta.

I dobrze mi tu stwierdzam.

koncert życzeń na okoliczność dwudziestego szóstego sierpnia

2008-08-20T19:49:00.010+02:00

Nigdy nie obchodź urodzin bez tortu.

A z tortów najlepszy jest serowy :)

Z okazji nadchodzącego ćwierćwiecza życzę sobie z całego serca:

- Wiary w drugiego człowieka
- Nadziei nieustannej
- Miłości dającej siłę
- nieskrępowanego zadziwienia światem
- gorącego kubka kakao / herbaty
- opróżnienia tegoż kubka w towarzystwie właściwej osoby
- budzenia się i zasypiania w Jego ramionach
- znalezienia tego, czego aktualnie szukam
- gwarnej obecności przyjaciół w dużym pokoju
- klucza otwierającego niejedne drzwi
- świadomości rzeczy
- samoświadomości
- serca w jednym kawałku
- zakwasów po wdrapaniu się na szczyt
- magicznych wieczorów na spontanie przy winie
- spełnionych marzeń i nowych do realizacji
- kolejnego filmu, który rozłoży mnie na łopatki
- kolejnej książki, która każe do siebie wracać
- piosenki, która sprawi, że wróci ten dzień
- pocałunku, który zatrzyma świat
- kojącej ciszy
- zawsze zimnego piwa
- samoodkurzającej się podłogi
- zobaczenia zorzy polarnej na własne niebieskie oczy
- śmiechu, aż sił zabraknie i makijaż się rozmaże
- obecności w moim życiu Kogoś, kto za kolejne ćwierć wieku poda kubek gorącej kawy na śniadanie, zrobi tosta i posmaruje go wiśniowym dżemem
- bycia dobrą Matką, taką, jak moja własna
- kota, niekoniecznie czarnego
- szpilek od Manolo B.
- kolacji na dachu
- zawsze idealnej fryzury
- nierozładowanej baterii w telefonie
- chwil, kiedy czas to pojęcie względne
- gwiazd na wyciągnięcie ręki
- magicznego ogrodu
- wydania tego cholernego tomiku w końcu
- wolności kontrolowanej czyli skoku ze spadochronem
- znalezienia odpowiednich słów, gdy chwila tego wymaga
- wstawania po potknięciach
- kolejnej wielkiej puchatej poduchy
- wygodnych butów na włóczykijowanie
- deszczowych dni na kocyk-książkę-kubek kawy
- zaklinacza chwil czyli przyzwoitej lustrzanki
- cudnie starego klasycznego auta
- aby Jutro nadeszło
- wizyty w miejscu zapomnianym przez bogów, komorników i dziennikarzy
- róży na wycieraczce
- nabycia umiejętności tanecznych w kwestii tanga
- szalonego romansu z życiem
- swobodnego płynięcia myśli i słodkiego nicnierobienia
- tatuażu na stopie prawej
- nie podłączania do mnie rur i rureczek byleby tylko utrzymać mnie w stanie warzywnym
- znalezienia idealnie czerwonego jesiennego liścia
- zachowania w sobie choć cząstki Piotrusia Pana
- tuszu, co nie skleja rzęs, nie zbija się w grudki, nie uczula i w ogóle jest idealny
- spokoju, który mam dzisiaj
- funduszy na realizację materialnej części tych wszystkich rzeczy
- większego otwarcia na drugą osobę
- zrozumienia rzeczy pokrętnych i dziwnych
- mieszkania w Nowym Jorku, a co!
- opanowania sztuki wybaczania
- pokory i odwagi, aby samemu przepraszać
- zachodu słońca nad Wielkim Kanionem
- łez, które oczyszczają
- blasku szczęścia w niebieskich oczach
- idealnie skrojonej małej czarnej
- trafienia szóstki w totka
- szybszego internetu mobilnego
- marcepanu w gorzkiej czekoladzie
- księgozbioru o słusznych zasobach
- "Pocałunku" Klimta na ścianie -> z dniem 29.08 pojawił się :) Marek, dziękuję.
- zapachu świeżo skoszonej trawy
- porozumienia dusz
- pozostania kobietą w całym tym betonie świata
- uśmiechu od nieznajomego
- wygrania życia, bo "wygrać życie to nic innego jak podarować je komuś innemu" (by Agnieszka Sibila)
- Oscara za scenariusz (sukienkę na rozdanie już mam, hihi)
- większej asertywności
- przestrzegania przepisów drogowych
- zawsze idealnie gładkich nóg
- prawdy, która wyzwala
- słów, które nie ranią
- krzyku i płaczu tylko z radości
- domu z prawdziwego zdarzenia: kot, pies, kominek, gwar przy wieczornym stole
- pamiętania o zabezpieczeniu
- nie bycia zalaną przez sąsiadów
- braku kaca na drugi dzień
- telefonów, maili, smsów i listów z jak największą ilością dobrych wiadomości
- zapamiętania dobrego dowcipu i opanowania, żeby go opowiedzieć bez spalenizny
- zatańczenia w deszczu
- kubełka lodów w zamrażalniku
- spotkania w krakowskim Singer pubie
- łazęgowania po nocy
- torby, która wszystko pomieści: listy, rachunki, zdjęcia, bilety, myśli owinięte szalikiem
- ponownego znalezienia poczucia absolutnej szczęśliwości i spokoju, kompletnej harmonii duszy i ciała, nirvany zamkniętych oczu i muzyki otulającej jak dym
- wytrwałości na zajęciach z capoeiry
- obniżek cen na wyroby z branży alkoholowo-tytoniowej
- niedostania po twarzy od kiboli
- sprawnie działających kaloryferów w sezonie grzewczym
- ...

na tao niczego się nie porzuca

2008-07-30T17:27:00.004+02:00

Bo każda kobieta ma swoją przeszłość. Bo każdy mężczyzna jest po swoich przejściach.
...
Ave Maria płynące spod palcy skrzypaczki w przejściu metra, powiew wiatru bo pociąg właśnie nadjechał, w przeogromnej torbie trzy nowe plakaty do kolekcji (ten z kotem zawiśnie potem na kuchennej ścianie, a obok ten z Josephine), kilka zużytych biletów, głowa pełna myśli. I ludzie, których widzę tylko przez moment. Jaką niosą ze sobą opowieść? O czym marzą? Kogo kochają? Czego się boją? Dokąd przychodzą zbyt wcześnie, a dokąd się spóźnią? Czy powiedzieli kiedyś do kogoś, że spotkali go zbyt późno, że spotkali go zbyt wcześnie?
...
Kolejny pociąg, szumnie wdziera się do mojej głowy, wystukuje kolejny kierunek. Jest w tym coś dziwnego, coś paryskiego, coś dziewiątego.
...
Bujam się jak na huśtawce, gdzieś pomiędzy jednym marzeniem do spełnienia a totalnym lenistwem ciągnącym się w nieskończoność. I nie mogę się zdecydować czy chcę zejść z tej huśtawki. Albo w którym momencie. A może po prostu w pełnym pędzie z niej zeskoczyć? Momentami robi mi się niedobrze od tego niezdecydowania ruchu wahadłowego. Czy ta cała stabilizacja to właśnie ten proces bujania między decyzjami? Ilekroć schodziłam z tej huśtawki spokojnie, z własnej woli, w pełni świadomie, działy się różne rzeczy. Były trzęsienia ziemi, wybuchy galaktyk, trzy sekundy ciszy między błyskiem pioruna a dźwiękiem grzmotu, który aż dudnił między żebrami. Były szczyty na miarę Kilimandżaro i zjazdy równie pochyłe. Imponujące amplitudy dobowe emocji. A potem, zmęczona tym diabelskim młynem, wdrapywałam się na moją huśtawkę i poddawałam rekonwalescencji duszę między jednym a drugim machnięciem nogami.

Dziwne jest to, że tak naprawde zawsze sama schodziłam z tej huśtawki. Nigdy nie udało mi się z niej spaść. Albo nikt mnie z niej nie zrzucił. A w sumie... ciekawe, jak by to było spaść, tak niespodziewanie, w nieoczekiwanym ale upragnionym momencie, w trakcie kolejnego bujnięcia. Jak bardzo bym się poobijała? Ile siniaków mogłabym naliczyć? Albo złamań? (Choć złamania to akurat nie moja specjalność) I czy ten upadek nie byłby tym nowym początkiem, o którym mi ktoś kiedyś opowiedział podczas jednej magicznej nocy?
Ale czy zaczynanie wszystkieg0 od nowa to jakiś akt? Nadziei? Odwagi? Szaleństwa? Tchórzostwa?

Nadziei, że tym razem się uda i te łzy, które się przytrafią, będą pełne uśmiechu. Nadziei, że ten facet leżący obok jest tym właściwym, który nie porani, nie wytrze buciorów w serce i nie wyjdzie rano po papierosy i gazetę, zabierając zamiast portfela moje nadzieje durne.

Odwagi, by skoczyć w coś nowego, jak na bungee tylko bez zabezpieczeń. Odwagi, by wystawić głowę przez okno jadącego pociągu. Odwagi, by zaufać na tyle, żeby pokazać komuś zapuchnięty nos i głos jakby owinięty watą, poszarpane ego. Odwagi, by zobaczyć w upadłym Aniele swoją twarz i przyjąć wyciągnięte z pomocą skrzydło innego Anioła.

Szaleństwa... aby jednak nie zwariować w tym z jednej strony poukładanym i rozpisanym świecie: praca-dom-zakupy-knajpa-dom-praca-dom-praca-zakupy-kino-dom-praca-dom-depresja maniakalna.

Tchórzostwa - bo strach przed stabilizacją, bo strach przed odpowiedzialnością, bo strach przed nudą, bo strach przed życiem, bo strach przed rutyną; bo tak łatwiej, uciec. Wyjść z domu, zamknąć drzwi i już ich więcej nie przekroczyć.

A może to nie chodzi o to wszystko? Tylko kwestią jest oswojenie rzeczywistości?
...

Jeśli to droga do nieskończoności, to zgub
Na niej klucze do mieszkania z któregoś
Wyszedł i nie strzeż się złodzieja,
Idącego za tobą i jak ty w ciemnościach:
Klucze będą świecić pożółkłym fosforem
I złodziej je podniesie, nie wiedząc, do
Którego zamka się nadają. Zawróci
Do wystygłej Sodomy albo Gomory i
Będzie biegł nadaremno od drzwi do
Drzwi, próżno zgrzytając. Tak wejdzie
W swoją nieskończoność chrobotu pustej
Mechaniki.
Ty pójdziesz dalej w nieskończoność
Bez kluczy; na t a o niczego się nie
Porzuca, tylko gubi i klucze zbyteczne.

Berlin, maj 1979
Witold Wirpsza
1918 - 1985

Zatańcz ze mną

2008-03-14T20:31:00.007+01:00

Zatańcz ze mną, Nieznajomy
Weź mnie za rękę
I prowadź jak dziecko
Niech zwykłe przedmioty nabiorą nowego znaczenia
Fotel parapet drzwi do łazienki
Niech sam ich widok rozpali moje myśli

Niech na sam dźwięk Twojego głosu
Przejdzie mnie dreszcz
Od karku po pięty
Niech na samo wspomnienie tej nocy
Oczy rozbłysną mi niezwykłym blaskiem
Niech muśnięcie Twojej dłoni sprawi
Że myśli pobiegną do tego spotkania

Niech Twoje usta wyznaczą
Nowe granice mojego ciała
Niech Twoje dłonie zaczarują moje
Niech moja skóra nasiąknie Twoim zapachem

Naucz mnie na pamięć rytmu Twojego serca

Niech gwiazdy zaglądają nam bezczelnie do alkowy
Niech zarumienią się
Niech zawstydzone spadną na ziemię
Niech urzeczywistnią nasze pragnienia
Niech nie liczy się nic innego

Wyszeptaj mi do ucha Twoje fantazje
Niech mój świat zawiruje jak nigdy przedtem
Jak nigdy potem
Chcę poczuć Twoje usta
Twój oddech
Nawet Twój drapiący policzek
Chcę poczuć jak lecisz zamknięty w moich ramionach

Niech od Twojego spojrzenia zrobi mi się gorąco
A kolana zmiękną, jak teraz

Hej, nieznajomy
Zatańcz ze mną

Zasłoń mi oczy
I zaczaruj na tę jedną noc

Niech narodzi się Galaktyka
Niech wybuchnie Droga Mleczna
Niech puls przyspieszy a serce
Nie nadąży pompować krwi

Niech do głosu dojdą emocje
A uczucia z rozumem pójdą
Na bardzo długi spacer nad Sekwaną

Zatańcz ze mną, Nieznajomy

Czego się boisz, głupia? Ciąg dalszy nastąpił.

2008-01-28T20:23:00.001+01:00

To cholernie przykre, kiedy ludzie mieli ją gdzieś, kiedy nie mieli czasu, ani ochoty ruszyć się ze swoich ciepłych, bezpiecznych przystani, by się spotkać. Uwzięli się wszyscy, czy jak? To jakieś ciche porozumienie otoczenia, jakaś niepisana umowa, żeby tak ją traktować? Bo nie rozumiała, nie potrafiła. Stała, jak ten nie przymierzając, szczeniak na wystawie sklepowej i z nadzieją liczyła, że ktoś ją przygarnie. Może nawet pokocha.
Nie chodziło nawet o to, że to kolejny wieczór spędzany samotnie, że to akurat sobota, że dokładnie osiem lat temu zmarł jej Dziadek, że metka na ciuchach nie potrafiła się zdecydować i skakała w tą i z powrotem jak naćpana pchła, że zawiodła się na kimś, kto sprawiał, że śmiała się jak dziecko, że Anioł wsadził ręce w kieszenie i z szelmowskim uśmiechem spoglądał na nią z wysokości półki... A może właśnie o to?
Po głowie błąkała się kwestia z pewnej cholernej amerykańskiej komedii romantycznej, z nieomijalnym happy endem (których organicznie nie tolerowała), o byciu zwykłą dziewczyną stojącą przed chłopakiem, prosząc o głupią i prostą rzecz, o cieplejsze uczucie, moment lotu dziesięć metrów nad ziemią.
Naokoło trwała w najlepsze epidemia zaręczyn, tudzież ciąż. Być może średnia jej nastroju z kilku ostatnich dni była skażona nieuleczalną odpornością na wirus wywołujący wyżej wymienione infekcje; być może to przez orkan i brak promieni UVA.

Z jednej strony jakiś głos w środku mówił, żeby rzuciła to wszystko co ją otacza, to obecne i namacalne wszystko, w najjaśniejszą cholerę pod słońcem i pojechała. Przed siebie. Tam, dokąd zapragnie ten Szalony Głos Marzeń Do Zrealizowania, wiecznie pijany radosną twórczością własnego, samolubnego, nawiedzonego JA. Tam, gdzie anonimowość i samotność nie będą ani atutem, ani przeszkodą. Żeby zrobiła to, o czym z taką pasją czyta, co ogląda, czego słucha. "Chcesz poczuć deszcz na twarzy? Dlaczego nie w Amazońskiej Puszczy? Chcesz przybić piątkę z nowym współlokatorem? Dlaczego nie w mieszkaniu za 10 dolarów tygodniowo w Nepalu? Pizza... Nie ma jak neapolitańska!" Noc pod gołym niebem, spacer brzegiem rzeki, odkrycie siebie na nowo, jak skok na bungee.
Jest i drugi głos. Rozsądnie puka się w czoło, tak nieznośnie rzeczywiste. "A skąd niby weźmiesz na te fanaberie pieniądze? A co ze studiami? A praca? A Twoje zdrowie? A jak coś Ci się stanie? A co? A kiedy? A gdzie? A dlaczego...?"
A trzecie potencjalne źródło głosu nic nie mówi. Stoi z boku i świdruje niebieskim spojrzeniem całą tę sytuację. Może nawet siada w końcu na wielkiej czerwonej poduszce, napije się kawy z mlekiem, zapali mentolowego papierosa, zaprosi do wspólnego milczenia głosy należące do Innych Poszukujących. Cień, który nie może nadążyć. Uśmiech przez lewe ramię, który wszystko tłumaczy. Skinienie głowy, które jest odpowiedzią na właściwie postawione pytanie. Uścisk ręki.

destylowany sok z raju po drugiej stronie ulicy

2008-01-07T19:52:00.000+01:00

Serce za małe o dwa rozmiary,

Kawałek niezwykłości o długości...
powiedzmy... przeciętnego motyla,
Pasja zamknięta w kilku wykrzyknikach.

Przywieź mi garść wspomnień
kilka zdumionych spojrzeń
bezwiednie wysłany uśmiech
chwilę zatrzymania
moment zagubienia...
... a właściwie to była wieczność...

jedną myśl o mnie
zaproszenie na wieczny bal
spotkanie wpół drogi pomiędzy przystankami
policz do trzech
zaczaruj mnie w blasku wina...
... a w tle grał wtedy Frank...

otul przechylonym uśmiechem
gdy za oknem słupek rtęci spada
na łeb
na szyję

Przywieź mi garść wspomnień z wyprawy Piotrusia Pana
styczniowy spacer o godzinie duchów
dźwięk upadającego płatka śniegu...
... a może to był deszcz?

let it be a fallen star whisper

2007-11-17T18:59:00.000+01:00

- Will you be my Guardian Angel?
- ...
- ...

Blackout, music starts to play, a car drives away.

via delle zoccolette

2007-11-07T20:01:00.001+01:00

Znajdź swoja uliczkę, zgub się, niech zawiruje ci pusty zaułek, niech zachwyci cię zapach miasta, niech twoje myśli ogarnie chaos, niech w tle zagra ci aria klaksonów, niech zaczaruje cię feeria odbić zamkniętych w ramach sklepowych wystaw, niech twoje płuca napełnią się blaskiem trzeciej nad ranem, niech porwie cię magia chwili, niech wiatr zatańczy ci we włosach na szczycie schodów, daj się ponieść Berenice, pomyl stacje metra, skręć w czwartą w prawo zamiast codzienną drugą w lewo, upij się światłem Wenus, niech otuli cię dym papierosa, poczęstuj ulicznego clowna swoim heinekenem, uchwyć moment z czyjegoś życia, zatańcz w ruinach, zamknij oczy i daj się poprowadzić.

Niech słowa płyną leniwym szeptem. Zachowaj to spojrzenie przesłane nad aromatem niedzielnego obiadu. Wznieś toast za młodość serca. Zanurz rękę w fontannie i na przekór tradycjom zachowaj grosik dla siebie. Nie czekaj w kolejce, żeby zobaczyć to, co wszyscy - stało dwa tysiące lat, postoi kolejne dziesięć. Znajdź siebie w anonimowym tłumie. Zaśmiej się tak, aż zaboli cię brzuch i zrobią ci się zmarszczki. Słuchaj, co mówią przez megafon na stacjach kolejowych. Wypij sambucę z trzema ziarnami kawy. Zjedz kiwi prosto z drzewa.

Bo wszystkie drogi dokądś prowadzą.

Bezczelnie Pana przepraszam

2007-10-03T17:28:00.000+02:00

Przepraszam Pana bardzo, czy mogę się w Panu zakochać?
Tak zupełnie
Bez reszty
Przy blasku ogniska jednego z wielu
Wśród traw wysokich po pas
Ze śmiechem przyjaciół otulonych dymem

Przepraszam bardzo, czy mogę się w Panu zakochać?
Tak bezwstydnie
Na nowo
Intensywnie
I z pasją
Z nocą bezsenną i leniwym porankiem
Z kawą w kubku ogromnym
I kocurem na parapecie

Czy mogę się w Tobie zakochać?
Polecieć dziesięć metrów nad ziemią
Albo nawet trzydzieści
Policzyć piegi
Poczuć Twój dotyk od stóp po czubek nosa
Spojrzeć na świat Twoimi oczami

Czy mogę...?
Za późno.
Dwa spojrzenia
Bez pozwolenia
Przez szerokość pokoju

Bezczelnie z uśmiechem
Świat stanął i ruszył z kopyta

Sunset in my world

2007-09-16T12:52:00.001+02:00

The new Sunset in my old world. Old-new Hopes are going to rest. Old-new Desires are waking up. Old-new Dreams are coming true. I feel like my life has stopped for a minute and is about to start its run again. I feel that in every next second my lungs will be filled with some fresh air. I feel that something is about to explode with colors, scents and structures. I feel it with every inch of my skin.
My Room is about to come to living in a real world. There's only one baby step to make. Will you be here to see it?

Nowy Zachód Słońca w moim staruteńkim świecie. Stare - nowe Nadzieje odchodzą na spoczynek. Stare - nowe Pragnienia dochodzą do głosu, budzą się leniwie. Stare-nowe Marzenia spełniają się, zaczynają pulsować. Mam wrażenie, że moje życie zatrzymało się na moment i w każdej chwili rozpocznie swój sprint na nowo. Mam wrażenie, że w każdej nadchodzącej sekundzie moje płuca wypełnią się zupełnie świeżym, nowym powietrzem. Mam wrażenie, że za chwilę, za ułamek mrugnięcia okiem, Coś eksploduje kolorami, zapachami, kształtami, wyobrażeniami. Czuję to każdym porem mojej skóry, każdym namniejszym jej fragmentem.
Mój Pokój za chwilę rozpocznie swoje istnienie w realnym świecie. Jeden mały krok - to wszystko co muszę zrobić. Będziesz obok, żeby to zobaczyć?

Ta rzeczywistość brzmi dziwnie znajomo

2007-08-31T19:12:00.000+02:00

Dwa lata temu pod jednym z moich wywodów pojawiły się słowa: "Mój Anioł Stróż zasnął w niewłaściwym momencie." I na koniec adres mailowy. Pomyślałam "A co mi tam, napiszę." Nawet nie wiem, jakich słów użyłam odpisując.
Efekt? Niejedna noc spędzona na rozmowie tak innej, tak... specyficznej... bardziej realnej niż niejedna konwersacja w rzeczywistym świecie. Osoba po drugiej stronie monitora, pozornie obca, a jak się okazało, tak przyjazna, tak znajoma. To, o czym mówiła Ania Shirley, pokrewieństwo dusz... spełniło się całkowicie. Nie wiedzieliśmy o sobie prawie nic, ale znaliśmy się zadziwiająco dobrze. Zupełnie jakbyśmy spotkali się bardzo dawno temu. Długi czas nie wiedziliśmy jak wyglądamy nawzajem, jak brzmią nasze głosy, gdy się uśmiechamy, jak błyszczą nam oczy, gdy mówimy o naszych pasjach. Nasze rozmowy miały soundtrack. Kiedy doszła wizja, potrafiliśmy nie pisać nic, tylko razem słuchać najnowszych odkryć któregoś z nas. Razem gotowaliśmy obiad, ja w Adanie, on w Rzymie. Razem milczeliśmy, gdy odszedł mój Dziadek.
Spotkanie na Dworcu Głównym w Poznaniu było dla nas tak oczywiste, tak najbardziej naturalne i normalne, jak nic innego na świecie. Na piwo szliśmy jak starzy przyjaciele, którzy spotkali się po latach. Tydzień patrzenia na świat jego oczami. Na szczęście oboje nie lubimy długich pożegnań, szybki uścisk, bez zbędnych słów i gestów.
Kilka zdjęć, garść wspomnień i nowa piosenka do kolekcji.
Jego wyjazd na drugą stronę świata, ładnych kilka godzin wcześniej świętował nadejście Nowego Roku, na Oceanie Spokojnym trzymając w dłoni świeżo wyłowioną perłę.
Niespodziewany telefon kilka tygodni temu: "Właśnie wylądowałem. Chciałem Ci tylko powiedzieć, że wróciłem pod dawną długość i szerokość geograficzną". "Witam w mojej strefie czasowej, mój przyjacielu."
Dokładnie za 2 miesiące o tej porze dnia spojrzymy sobie ponownie w oczy, na lotnisku w Wiecznym Mieście.

Czego się boisz, głupia? / What are you afraid of, you fool?

2007-07-10T21:52:00.000+02:00

Telefon milczy jak zaklęty. Skrzynka pełna wiadomości, ale brak właściwego nadawcy w tym potoku słów. Fale radiowe jak na złość przypominają słowa piosenki. Zdjęcia pojawiają się w najmniej oczekiwanych miejscach i momentach, a pozornie obce osoby okazują się nimi nie być na dobrą sprawę. Czas skacze jak głupi, raz do przodu, trzy razy w tył.
Zaufałam, po raz kolejny. Dostałam po tyłku, po raz kolejny. Podniosłam się, po raz kolejny.
Srebrny krążek na palcu. Nowy zapach na lewym przegubie dłoni. Adnotacja w dokumentach.
Mam sadomasochistyczne podejście do życia. I cholerną nadzieję.

The phone remains silent. The mailbox is full of messages but there is no the right sender in this stream of words. The radio reminds me the words of the song I'd like to forget. The photos appear in the least expected places and moments, and strangers turn out to be quite familiar folks. Time is jumping like a fool, once forth, three times back.
I've trusted someone, one more time. I've got my butt kicked, one more time. I've stood up, one more time.
The silver ring on my finger. Some new fragrance on the left wrist. Some note in the documents.
I have a kind of sado-masochistic approach toward life. And some damn Hope.

Świat się pomylił

2007-06-23T23:39:00.000+02:00

I.
Przewracam sobie życie do góry nogami, a co! Stać mnie!
Porządkuje zalegające wspomnienia w szafach, co niepotrzebne - bez żalu spuszczam piętro niżej.
Ulotka, gazeta sprzed dwóch lat, jakieś zdjęcie, serwetka z pubu, kapsel od piwa... do kosza. Co jeszcze?
Książka, nie moja, do oddania, tylko komu? Na półkę.
Pusty flakonik po perfumach, które On tak lubił. Do kontenera z kolorowym szkłem.
Samotny kurz spod szafki na buty też zniknął, razem z szafką.
Fotel, który obraca mi świat w każdym kierunku - na środek pokoju.
Łóżko - pod okno, łatwiej ręce pod gwiazdami ugrzać.
"Gdzieś na dnie Twoja uśmiechnięta twarz..." - milkną słowa piosenki.
Zagryzam czekoladą z całymi orzechami na szczęście, wznoszę toast multiwitaminą immunobalance na wzmocnienie odporności i powrót do równowagi, jak urzeczona wpatruję się w dym kadzidła.
Świat się pomylił, wsiadłam w zły samolot, postawiłam kropkę zamiast przecinka.
W szafie nowa sukienka, narkotycznie zielona, jak liście paproci Świętojańskiej Nocy.
Nawet Nadzieja jakaś inna dzisiaj.

II.
Mam wielu znajomych, ale to nie na ich telefon czekałam,
to nie na myśl o spotkaniu z nimi oczy mi się śmiały,
to nie przy nich czułam się pięknie, bezpiecznie i dobrze,
to nie wspomnienia zwązane z nimi wywoływały przyjemny dreszcz,
to nie dla nich mogłam ryzykować weryfikację moich teorii,
to nie ich głosu lubiłam słuchać w środku nocy,
to nie oni nie chcieli "konkurować" z przeszłością.

To nie ich świat się pomylił, to mój.
Zapisuje plik, wciskam enter.
Łyk mocnej jak noc i słodkiej jak grzech kawy, klik! i po bólu.

III.
I już sama nie wiem, kiedy przyszłość się spóźnia, a teraźniejszość biegnie zbyt szybko.
Czy to też jest przez przypadek, czy tak być miało, czy po prostu tak wyszło? I nie wiem, czy to już było, jest, czy dopiero będzie?
Coś mignęło w spojrzeniu przez szerokość pokoju, tembr głosu zmiękł, zapach soczystego lemongrasu i orientalnego piżma, czerwony półsłodki relaks.
Dotyk, ciepło, smak ust. Poranek zamknięty w kropli deszczu.
Wyrwane z kontekstu słowa jako motto na cały dzień.
Cogito ergo sum, strona numer 52, pierwszy skręt w prawo i prosto do końca.

One day...

2007-05-27T22:24:00.001+02:00

One day my dream will come true.
One day you will be mine and I will be yours.
One day YOU and ME will become WE.
One day it will be our day.
One day the bells will ring just for us.
One day I will say "I do".
One day I will wear a pretty dress and you - a smart suit.
One day...
One day not that soon.

Inspired by...

2007-04-28T16:02:00.000+02:00

... the connection of two souls.

Serendipity.

Solitude.

She.

Coming back

2007-04-07T17:35:00.000+02:00

Coming back to real life. Recovering, day by day, step by step.
"Doesn't matter where we end up at the end of a run,
what matters is what we feel while we are running.
Otherwise we're not living, but just breathing."

The world is plenty of fresh necks, I'll go and look for them. For real.
Time's passing so fast. It's over a year now. The meeting of two souls.
I'm so glad that you've found me.
The worst night in your life... happened to be one of the best.
Senza la fantasia non siamo niente.

You wanna meet halfway and see the sunrise?
To have never taken a solitary road trip across country?
I mean everybody's got to take a road trip, at least once in their lives.
Just you and some music.
Some music needs air. Roll down your window.
If it wasn't this... it'd be something else.

Come with me... my little mushroom

2007-03-23T23:17:00.000+01:00

I know you are a strong girl. You will make it.
I believe in you.

Chodź, coś Ci powiem...

2007-02-27T20:57:00.000+01:00

ty się śmiejesz
a ja tłumaczę nadzieją to co mam

stuletni pokój w trzech kolorach
muzykę w czarnym plastiku
pewność budzika o siódmej rano
chwile utrwalone w jpg

sierściucha na parapecie
słoik wspomnień przewiązany sznurowadłem
słońce we włosach świeżo przyciętych
zapach głębokiej czerwieni

i lustro
i łóżko
i psa

bazylię w doniczce
i dwa talerze na stole

otwartą bramę
i ślady na podjeździe

zaspane dzień dobry
i całusa na dobranoc

walizkę
i bilet
i szal

śmiejesz się..
a ja nadzieją tłumaczę wszystko co mam

digital bath

2007-02-16T19:36:00.000+01:00

you move like I want to
to see like your eyes do
we are downstairs where
no one can see
new life break away
tonight I feel like more
tonight I
you make the water warm
you taste foreign
and I know you can see
the cord break away
cause tonight I feel like more
tonight I feel like more
tonight I feel
feel like more
you breathed
then you stopped
I breathed then dried you off
and tonight
I feel like more

tonight

by deftones

you're pitiful

2007-02-05T21:26:00.000+01:00

I dedicate this song to YouKnowWho, although this person is not yet 42...
but will be one day.
Enjoy!!

My life is brilliant
What? Was I too early?
Sorry. You wanna start over?
Keep Going? Ok. Now? Now?

My life is brilliant
Your life's a joke
You're just pathetic
You're always broke
Your homemade Star Trek Uniform
Really ain't impressin me
You're sufferin from delusions of adequacy

You're pitiful
You're pitiful
You're pitiful it's true
Never had a date that you couldn't inflate
And you smell repulsive, too
What a bummer being you

Well you just can't dance
And forget romance
Everybody you know still calls you "Farty Pants"
But you always have a job
Well I mean
As long as you still can work that Slurpee machine

You're pitiful
You're pitiful
You're pitiful it's true
You're half undressed
Eating chips off your chest
While you're playin Halo 2
No ones classier than you

La, la, la, la, la, la, la ,la, la, la, la, la Loser!

You're pitiful
You're pitiful
You're pitiful it's true
You're dog would much rather play fetch by itself
You still live with your mom and you're 42
Guess you'll never grow a clue
Well it just sucks to be you

by Weird Al Yankovic

Come, I'll show you something

2007-01-27T15:31:00.000+01:00

...four in the morning

2007-01-05T20:10:00.000+01:00

four in the morning
maybe the dream will come
maybe you will come

why aren't you here?
in the distance of a stretched hand
when I sing this, it's a summer night
when you hear this, it's a new year's eve

why do I wake up at four in the morning
and I try to smooth down your hair
but... there's nowhere I can find it now
there's only pale night lamp
some smooth soloist

(...)

black tea makes my thoughts clear
and your letter is read by itself

(...)

it's five already
maybe the dream will come
maybe you will come

The free translation of a song "Czarny blues o czwartej nad ranem" (Stare Dobre Małżeństwo)

Jacyś tacy niewyraźni wszyscy :P

2006-12-28T18:55:00.000+01:00

2006-12-08T17:21:00.000+01:00

WHY ?

It's never too late for your birthday party

2006-11-26T21:36:00.000+01:00

First of all, never ever celebrate your birthday without a birthday cake.

Never underestimate the power of a person who's holding a knife.
Especially, if it's a girl.
:)

Hands up, baby hands up...
Or maybe that's just the result of holding the knife? :P

Guys have just seen something ....

.... and they couldn't believe their eyes.
Is it...?? Are you...?? ;)

That's the look of a 23-year-old-knife-holder.

Thank you guys for coming.
Next party - New Year's Eve, my place.
Feel invited.

Some more photos

The Fiat and The Furious

2006-11-12T22:15:00.003+01:00

day of maturity
the groans of the whole world
are always running through my veins
every human fear
puts another burden on my blood
i'm standing on the skin
of a world immersed in darkness
so naive i can barely stand
like a poor wide-eyed child
give me a little tlc
oversensitivity
comes when the soul takes over the mind
kick me in the head
and maybe i'll get over it
give me a little tlc

dorosłość jak początek umierania
Obciąża moją krew
Przemierza żył korytarze
Całego świata jęk
Każda ludzkości obawa
Udeptuję skórę tej skąpanej w mroku planety
Z naiwnością na którą stać
Stać chyba tylko dziecko
Nadwrażliwość to mój wróg
Przerost duszy nad rozumem
W głowę kopcie mnie
Może ozdrowieję
Dyskretnej troski trzeba mi

HEY

Some simple memories

2006-10-24T16:01:00.000+02:00

I have some simple colorful memories of...
Simple cup of tea without sugar
served at 3 in the morning
Simple touch of hands under the stars
Simple look of grey eyes through the very width of the room
Simple scent of caraway in soup and freshly-baked bread

I have some simple memories of...
Simple freedom song of Gitan
Simple sound of rain above the yellow umbrella
Simple beam of light reflected in the pool
Simple sound of door being open
Simple sense of lazy Sunday

I have some simple memories of a simple human
Simple chat
enveloped in the cigarette smoke like in a dream
Simple glass of martini without ice
Simple silence of full moon

I have some simple wonderful memories of...
Simple room with an open window
Simple letter put under the door
Simple happy moments of astonishment
Simple wind in my face
when the bike goes down
Simple promise of the curve
Simple shadow of beeches
Simple music of sleeping home
Simple shine of a tear
Simple detachment from earthly matters

Simple here and now

22.08.2006 r.

Ofca and Ofca

2006-10-22T15:38:00.000+02:00

Me and Ofca :)

Same evening, same party, same nicknames, same feelings towards.

Ofca is a likeable creature; helpful, caring and beer drinking as well.

And being a friend to two such Creatures might be considered as being helluva lucky.

I used to talk to myself

2006-10-17T13:40:00.000+02:00

I'll be here.
Why...?
I'll be waiting... here...
For what?
I'll be waiting... for you... so... If you come here... You'll find me.

I promise.

Morning coffee

2006-10-02T11:39:00.000+02:00

Part I
Monday morning, the scent of my first this day coffee, the gentle whisper of the computer, the taste of the early hour. Some radio music in the background, I guess it's some Dundee radio station, but I'm not sure. Another day has just started, another Hope has just come to life.

Yesterday I had a serious talk. Talk about life, its ups and downs, bittersweet tears and breathtaking moments. Talk about running away, and about doing the right thing. Talk about dreams and empty hands. Talk about me and him. With red wine, a box of Lucky Strike, night around us and stars above.

It all comes to an end. Another chapter of my life has ended. Another chapter has just opened. As some say, that when a woman cuts her hair it means that something has already changed. But I say, do your hair first. You can never be sure whom you gonna meet walking into your new life, but be sure to look good when doing it.

Part II
I've been wondering tonight, smoking my first cigarette today and drinking evening coffee, when I'm myself.
Is it when I wear highheel shoes and smart clothes or when I wear trainers and jeans?
When I listen to Moloko or to Norah Jones?
When I love or when I hate?
When I wear blacks or reds?
When I write poems or algorithms?
When I say what I think or when I think what I say?
When I get myself dead drunk or when I pray?
When I stay or when I run away?
When I dance or when I cry?
When I like dogs or when I like cats?
When I am a slut or when I am a nun?
When I have a fruit salad or when I have chilli con carne?
When I care too much about my friends or when I don't give a damn shit?

Anansi Boys

2006-09-04T03:02:00.000+02:00

You just had to show reality who was the boss, that was all.

Neil Gaiman

Me and my darling

2006-08-20T17:37:00.000+02:00

Days in Castleton, they are passing so fast...

People around us are changing, weather is changing, we are changing...

Music around us, stars above us, feelings inside...

Life of gitannes... our life.

Day like today

2006-07-22T22:36:00.000+02:00

Day like today, with grey cold morning and the fresh wind of 5 a.m. Day like today, with sunny noon, and afternoon passing so fast. Day like today, with dusk approaching in a slow manner, with lazy sun and sounds of coming night. Day like today, with the scent of coffee in the morning and freshly prepared cereals with milk and strawberries. Day like today, with the sound of fast steps, one-two-three-one-two-three-one... Day like today, with a cold pint of beer in the evening and a cigarette, a new daily routine for this summer time.
Day like today, day like never before and never again. One and unique. My day...

Having few friends of mine last Saturday

2006-06-25T15:41:00.000+02:00

Searching for the lost sausage...

Charles The Gentelman

Mhhmmmm, I'm lovin it....

That's how the gossips are being created...

They told us: "Don't drink that"
Of course we didn't listen to them :)

So soft, so tender, so warm...

Shall we?

Give it to me baby, a-ha a-ha....

Caught with a drink

Lord of The Fire

The first rule of Figth Club is "You do not talk about Fight Club".
The second rule of Fight Club is...

Scary Movie, part 1268463786

Same names, same signs, same blanket :)

Partying is such a tiring thing to do

Tomorrow I will change...

2006-06-14T08:59:00.000+02:00

I hate the world today
You're so good to me
I know but I can't change
Tried to tell you but you look at me
Like maybe I'm an angel underneath
Innocent and sweet
Yesterday I cried
You must have been relieved to see the softer side
I can understand how you'd be so confused
I don't envy you
I'm a little bit of everything
All rolled into one...
(Meredith Brooks, Bitch)

If I were to choose a song that describes me in the most precise way, that would be definitely the one above.
Most probably most of you have heard it already, as it was pretty famous few years ago, and also appeared in What Women Want.
As a friend of mine says, my life is not only about the vision thing but also about the sound thing, every moment has its own soundtrack. In this case, Bitch stands as my anthem. My first, my last, my everything...

There's always room

2006-06-05T21:12:00.000+02:00

Wyclef Jean - Million Voices

African Chorus throughout song:
-----------------------------------
Ni ryari izuba, Rizagaruka, Hejuru yacu,
Ni nd' uzaricyeza ricyeza.

[When will the sun return above us?]
[Who will reveal it once again to us?]
-----------------------------------

Rwanda, Rwanda,
Yeah Rwanda, Rwanda.

They said: "Many are called and few are chosen,"
But I wish some wasn’t chosen
for the blood spilling of Rwanda.

They said: "Meshach, Shadrack and Abednego,
Thrown in the fire but you never get burned,"
but I wish that I didn't get burned in Rwanda.

They said: "The man is judged according to his works,"
so tell me Africa, what’s your worth?

There’s no money, no diamonds, no fortunes
on this planet that can replace Rwanda…

Rwanda Rwanda

Yeah, Rwanda Rwanda

These are the cry of the children

Rwanda Rwanda

Anybody hear my cry?

If America, is the United States of America,
Then why can’t Africa, be the United States of Africa?

And if England, is the United Kingdom,
Then why can’t Africa unite all the kingdoms
and become United Kingdom of Africa?

Rwanda Rwanda, Rwanda Rwanda
Yeah, yeah.

These are the cries of the children, yeah.

Can anybody out there hear our cries?

Yeah, heavens cry ... Jesus cry.

Lord, did you hear us calling you?
Yeah, Rwanda Rwanda,

Lord, did you hear us calling?
Can you do something in Rwanda?

Rwanda Rwanda, Rwanda Rwanda

I’m talkin' 'bout Jesus; talkin' 'bout
Rwanda Rwanda Rwanda

Talkin' 'bout … talk'n 'bout ...
Talkin' 'bout … talk'n 'bout ...

I wanna play my guitar for Rwanda....

When I first listened to that song, I was like "Nice song, I would even say, yeah, I like this song". And few days ago I've seen the movie. And then I understood. And then I got the meaning of those words above. The movie didn't leave me speechless.

It made me stop.

Hotel Rwanda

Bitti Rüya by maNga

2006-05-30T20:10:00.000+02:00

Bir kez gelmişsin bu saçma dünyaya
Olanları unutmak çok zor inan bana
Sevdiğin insan bile artık yalan söylüyor
Yaşadığın anılar acı vermeye başlıyor

Bir köprüden geçiyorum
Mutlu gibiyim sanki
Geride bir kent bıraktım bir de sevgili
Rüya mı bu, gerçek mi inan anlamıyorum
Bu şehir beni içine çekiyor
Kendimi alamıyorum

Olanlar yetmez gibi bir de mesaj geliyor
"Mutluluklar, hoşçakal"
Birer birer zırvalanıyor
İyice dağıtmak için biraz daha içiyorum
Sonra oturmuş mal gibi zırıl zırıl ağlıyorum

Gidiyorum buralardan, dönüyorum durmadan
Uyan artık uyan, bitti rüya
Seviyorum sormadan, öpüyorum kasmadan
Dayan artık dayan, bitti rüya

Bir kez gelmişsin bu saçma dünyaya
Olanları unutmak çok zor inan bana
Yazdığın satırlar bile artık yalan söylüyor
Söylediğin sözler acı vermeye başlıyor

Bir köprüyü yakıyorum mutlu gibiyim sanki
Geride bir kent bıraktım bir de sevgili
Doğru mu, yanlış mı inan umursamıyorum
Bu şehir beni esir ediyor kendimi alamıyorum

İnanmazsın bir rüya hayatımı değiştiriyor
O mesajı unutmam için bana bir şans veriyor
Rüyaysa bu gerçekten artık uyanmak istiyorum
Mutluluk bile acı veriyor
Çünkü sonu var biliyorum

The dream is over
You came to this world only once
It’s difficult to forget the events, believe me
Even the one you love lies to you
The moments you lived start to hurt you

I’m crossing a bridge
As if I were happy
I left behind a love and city
Is this a dream or reality, I don’t know, believe me
This city draws me in, I can’t handle myself

As if the events weren’t enough there comes a message
„Be happy, take care”
Pointless messages keep coming
I drink some more to be able to forget myself
Then staring like an idiot I burst into sobbing

I’m going away from here, I’m leaving without a stop
The dream is over, wake up now, wake up,
I love without asking, I kiss without force
Endure it, endure, the dream is over

You came to this world only once
It’s difficult to forget the events, believe me
Even the lines you wrote lie to you
The words you said start to hurt you

I’m burning a bridge, as if I were happy
I left behind a love and a city
Right or wrong, I don’t care, believe me,
I can’t handle myself, this city captivates me

You don’t believe but a dream is changing my life
Gives me a chance to forget that message
If this is a dream, I really wanna wake up now
Even happiness hurts
'Cauze I know it has an end.

maNga

The dream is over, and would be nice if some people finally get this message.

I believe in...

2006-05-22T18:11:00.000+02:00

I believe in a man, this piece of rubbish;
I believe in a man, this piece of shit;
This shifting sand, lifeless water;

I believe in a man, this wacko,
This bag of false pride;
I believe in a man, this lipsalve,
This wind - bag who wastes words,
This fire - brand and eavesdropper,
I believe in a man, this blood sucker.

Despite all the things
A man is able to do,
I believe in him,
For his safe hand,
For his affection for freedom,
For his play of imagination,

For his vertigo when he watches the stars,
I believe in a man
For the salt of his friendship,
For depths of his eyes, for his laughter,
For his momentum and his imperfection.

For always I believe in a man
For his making advances helping hand.
For given look.
And besides, first and foremost
For his simple greeting of an ordinary shepherd.

Lucien Jaques

This is poem above was originally written in French, so I migth not have kept the real spirit and the real atmosphere of it. But this is what I believe in: a man, a human, a person. I believe in Love. I believe in Hope. And...

...I believe in Angels, the kind that Heaven sends... I'm surrounded by Angels, but I call them my Best Friends.

Hold on little girl

2006-05-19T21:42:00.000+02:00

At my age I do what Mark Twain did. I get my daily paper, look at the obituaries page, and if I'm not there, I carry on as usual.
Patrick Moore

Micheal Brown's going home, he did it!! It's not the latest news, but I just had to write it :) What am I talking about? View From The Sidewalk, link on this page in links section, enjoy :)

What the hell is going on here??

2006-05-17T12:03:00.000+02:00

Ok, you asked for that. Time for some next final reflections after coming back from Adana.
Since March, I have been sitting, observing, reading, watching, analyzing stuff. Mainly the stuff connected to TTC , known also as KJO. And the final thoughts... they just scare me.
Leaving last year (October2005) to Turkey, I knew that there was some mutual animosity between the members of my own group at KJO. Happens everywhere, it's not possible to have a bunch of individuals who co-exist together in some nice and friendly atmospehere all the time. That's normal. There were some ups&downs, but more less 'twas ok.
But the atmosphere that I experienced after my coming back.... frankly speaking I was a bit in schock. I had many troubles fitting again in the reality of KJO life, because of different reasons, it's not time to state them now and to make you feel sorry for me. And the group atmosphere was not making that coming back to reality easy. I'm not saying that people should welcome me with champagne and flowers and roll the red carpet in front of me. Definitely not. It's not my point.
My point is the situation I found at KJO. What I noticed was the official war between people. I constantly have heard some vicious comments towards people I liked more or less, some freaking gossips, some conspiracy theories. KJO war has been going on for good.
Time passed and this war has developed. The latest battle took place last night. The field of the battle - "AgataL & students" Blog. I was reading the battle report and the words that came to my mind were "What the f..k??" Those who are interested in this particular issue know, what has started this sophisticated comment discussion on the neutral teritory.
And now, because this is my own private space, where I can freely express my point of view, this is what I have to say about this, so read carefully, take into cosideration, if you want, or don't. Feel free to comment, if you wish.
I do not approve public flattering in such form, I do not approve attacking with words as it has been done there, I do not approve making people feeling sorry for what is not their fault. I know, freedom of speech, The Blue Ribbon Campaign, I perfectly get it, and I am 100% for freedom of expressing whatever comes to somebody's mind. Especially in case of blogs. But I don't have to approve everything, and I do not have to be pleased with everything. As people noticed, some particular line has been crossed. Unfortunatelly. I also admire few teachers from my past schooling experience, few from my present education process. I really do. And they know about that without me making a-big-thing-public-statements. I do it in my way, the way I feel is right. In this particular battle, most probably buttering-thing was not the main issue, but as you have noticed, it has been taken as such. People are only some human beings, they do make mistakes (known from experience, I'm not saint, I have few sins to be sorry for), they do things they believe are right, and later on it turns out that they did something opposite, very often unintentionally. But we are THE human beings, those who can think, observe, feel. And it works both ways, my dear KJO members.
Freedom of speech? There you go, but be aware of all those things it may cause. Word is a powerful weapon, and it needs a skilled person to use it right. If you are brave enough to express what comes to your mind, be brave enough to take the criticism with dignity.
My intention is not to judge particular people here, I'm not the right person to do it. All I wanted to state is what I think about the situation as such.
Most probably, to be continued...

Ok, I have something to add.
Writing some posts on blogs of classmates, if I can say so, I'm not defending anybody. Just stating facts, or giving my opinion. One may not like it, fine. I've listened to both sides' arguments. And it doesn't have to mean, that I totally agree or disagree with any of them.

Clouds of smiles carried on the wings of wind

2006-05-14T11:54:00.000+02:00

Barlumi di felicità cadono, come i petali di una rosa nel deserto, sul pavimento delle emozioni, lasciando di essi il solo ricordo..

Nuvole di sorrisi, trasportate dal vento, cambiano forma come cambia il mio umore..

Strade senza meta scorrono sotto i miei piedi, come le lancette di un orologio scandiscono gli ultimi istanti di una tristezza lontana..

Vorrei poterti regalare un cielo degno del tuo splendore mia stella.. ma il solo che posso donarti sono i miei occhi carichi di un amore mai dato..

(by Marco)

Recently I was going through some blog of a person I used to know. I found this short text. Because my Italian is not that good to get the exact meaning, I asked my friend to translate this for me. And I was astonished. Few things became clear, and got the new meaning. But... does it matter now?? I guess not that much. Just the Memories are nicer, warmer and a bit more precious. They make me smile inside...

My Sky is beautiful, Streets under my feet are getting their destination, Sadness is going away. Glimmers of Happiness are falling down, kissing my face, they are shining in my eyes.

The Memories... the inseparable part of my Existence.

The photograph

2006-05-06T18:01:00.000+02:00

Yes, this is me. The little creature with smile in her eyes.
This photo was taken when I was not able to move very fast, and I simply couldn't escape. Later on, when I grew up a bit, and learnt that it's great fun to run, the task of taking a picture of me turned into some kind of MissionImpossible thing.
As a child I was not a very problematic person.... Maybe except for making my mum a bit nervous by sitting in some open window. The problem was that the window was on the 2nd floor. Moreover, after some time I decided that instead of just sitting there, I'd have a walk. So I did.
And maybe except putting my fingers where they definitely didn't belong, for example between one part of the door of a big old blue Mercedes van, and the rest of a car. And my dad, instead of taking me to my beloved Kindergarden, had to introduce my Little Hand to some Big Guy in a white uniform.
Ohh, and maybe except the very moment when my mum had to leave all her important things and take me to pay a visit to another Big Guy in a white uniform, when a girl in my beloved Kindergarden hit me with a plastic wasching maschine. The Big Guy told my mum that two centimeters closer to my nose and I would had lost my left eye, or two centimeters higher, and he would had to come to pick me up.
Well, I wasn't doing things on purpose. I mean, not always.

Going back to reality 110 km/h

2006-05-02T18:16:00.000+02:00

Well, kinda melancholic mood today. Most probably that's the consequence of last night's events. Do I regret? I don't know, not yet. I know it was the decision I should have made a long time ago. That would have saved some unnecessary words that were said, and some unnecessary actions that were taken. Things done, they can't be undone.

Long hot shower in the middle of the night... standing at least one hour under the hot stream of water, saying goodbye to Yesterday. I felt the old days... they were flowing down with water, the old dreams, laughs and tears. Seven months' outer skin was washed out. I put on the lotion of Hope, the balm of Tomorrow.
I dressed up, took the keys, and drove... just drove... Surrounded by Darkness, I got to my place, to my Room... Finally... I charged my batteries, put memories in the correct boxes, crossed out all the superfluous things. I opened the balcony door, I let the rain kiss my face...
I took a deep breath... darkness filled my lungs...
It made me feel alive.

Few thoughts of an insane self-styled philosopher

2006-04-22T16:32:00.000+02:00

Ok, I gave few thoughts about blogs, as I've been going through the jungle of words on blogspot.com. And I must say that I wasn't quite right in one of my posts published somewhere, I guess, about the attracting members and stuff like that. I mean, there are blogs created especially for the purpose of getting as much attention as possible, as many comments as possible, as many viewers as possible, and so on. Like the owners were paid for that, or sth..

Anyway, and I asked myself why the heck do you have your blog? Why did you create that space where you show a part of your soul to the whole world? To show others: "Hey, look at me, look how cool I am! What a life I have!"?? Or maybe to cure my complexes?? Or to have my five minutes in a blaze of glory?? Or to share my thoughts with few people?? Or to prove somebody that being me is not the worst thing that could ever happen to a human being??

Actually, I do not know the answer. I just started writing. Inspired by one person, I created this place. I redecorated it a bit, added some pictures, few thoughts. Those thoughts..., they make sense more or less, but for sure mean something to me. Sometimes their value is greater, sometimes lesser. Some of them are not mine; some of them were born in the nooks of my not always conscious mind.

I guess this is the substitude for somebody or something, this space of mine in the virtual world. Or a place to distribute, to exhibit myself. Though most of my thoughts stay in my mind, and I don't share them with anybody. It's hard to write them down, when they are passing your mind with the speed of light. By the way, to make things clear, YES, I DO think, even if sometimes my face expression shows something totally opposite. Same thing with my behavior. I think, but sometimes it's happening out of any order. Instead of think-and-do, or think-and-say, I proceed perfectly the other way round, being convinced that's the right path. Totally different thing is the price I gotta pay for that, but that's not the point for now.

Of course that during my virtual journey through the thoughts of other bloggers I discovered some rare pearls, some amazing creatures. The kudos goes to them!! And also normal people, like you and me (ok, "me" is not the best example, I know). With common problems, joys, regular human beings, though somehow interesting to me.

Cause I'm incurably addicted to Hope, there are not many things in this freaking sometimes world that could depress me for longer, or that could make me blue for a lifetime. I cry a bit (tears purify perfectly), go under and finally recover, so I'm not a hopeless case that should be worried about. At least not that much. As one wise guy says about me: "Behind this smile lies a strong girl. Big shoulders. You go on. Always." And I guess he's right. At least at some point.

Pierogi

2006-04-21T17:30:00.000+02:00

Ok, you know what? Give me the lucky numbers for the next National Lottery evening, ok? Your predictions about something nice happening to people this spring are kinda uhmm... becoming true? Yeah, that's the good way to put it, they are becoming True definitely. Details - later. Ciao!!

The Book

2006-04-18T20:45:00.000+02:00

The very first book I have read in the mother tongue of Shakespeare was "Frankenstein" by Mary Shelley. "Her book blends Gothic horror and romance in a story that is both world-famous and increasinlgy relevant." such a summary one can find on the jacket.
I was 17 when I started reading this piece of literature (still 17 when finished, means success!). First I've seen the movie with the same title, and inspired by that, decided to read the book. Right.... Uhmm... Well, I managed to finish it, but swearing like a trooper (yes, yes, yes, shame on me;)). But I was bucking for the status "mission accomplished", stubborn (speaking about tenacity, I'm wondering where the heck it is now, when the finals and deadlines are coming??) Due to my rather poor knowledge of English at the age of 17 it took me quite a lot of time, but I was so proud when I finished the book. Actually it was like reading two books sometimes, "Frankenstein" and the English-Polish dictionary ;)
Well, despide the quite obvious fact that my understanding of English is nowadays a bit better then those ages ago, I do not fancy reading about the mad doctor and his achievement once again. I feel rather like focusing on some up-to-date stuff: Zadie Smith, Stephen King, Penny Ur ;)

Dormitory Adana'da

2006-04-13T20:58:00.000+02:00

Yes, I want to go back.
I want to stay in room 212 one more time, get up at 8:10 and have breakfast at 8:20. A very lazy breakfast, in fact. And I want to play tennis for free with The Professional Player Number One (The Wall) and Number Two (Aşkım, The Polish Daredevil, you know what I mean) from 9:00 till 10:00. And then, after finally having my door open, take a really cold shower, tabi ki soğuk su zaman var.

Shoot a 30-second movie, a FearFactory kind, titled "How To Use A Turkish Toilette". (for those who don't know, the answer is pretty simple: very fast!)
I want to solve The Mystery Of The Closed Gate. Anachtar yok, problem var.
And later, para yok, problem yok, tamam mı?
I want to see the sunset in Göreme, talk to Genek on the edge of the world and drive the winding Cappadoccia roads.
I want to go back to finish the Polish - Czech war, to cut off the electricity in a certain part of the guest house, and to teach others how to slam the door in a professional way.
I want to have the childlish hope that after finishing the Turkish course and going back to the dormitory I will be able to use the internet, cook something, hear the magic phrase "Sicak su var!!" and spend around one hour under the shower. People have no idea how wonderful it is to feel the hot water running down your back until they experience having the cold showers for few days in a row.
I want to go back to run up and down the stairs to the laundry room in the middle of the night (from 2nd floor to the basement), and finally twist my ankle, because despite all my enermous efforts I was absolutely unsuccessful in this matter.

You cannot even imagine, but from time to time olur means olmaz, and the other way round. Evet, evet.
For the question "Where do you stay?" I want to answer "Lojman'da".
Yes, I want to go back.

A hug is worth a thousand words

2006-04-08T20:44:00.000+02:00

A friend is worth more.

2006-03-28T22:19:00.000+02:00

1. Blue eyes, sometimes grey, sometimes green.
2. Smile, trying to keep it in my eyes, and on my lips.
3. Still addicted to hope, friends and internet.
4. Don't wear glasses, though I should.
5. Setting my mind and heart free, step by step every day.
6. Woke up yesterday to an empty sky.
7. Building slowly my own paradise, setting some rainbow connections.
8.Waiting for Edinburgh to come true.
9. Driving my car.
10. Lost sometimes in modern world.
11. Still don't understand Turkish.
12. Believed in Destiny and Fortune last Monday.
13. 2/3 coffee, 1/3 milk, 2 spoons of sugar.
14. Portofino, Małe tęsknoty, Amsterdam.
15. Lady Dragon.
16. Living alone in my room.
17. Moonlight.
18. American Literature.
19. Apple juice.
20. Diploma paper.
21. Guerlain, Aqua Alegoria, Herba Fresca.
22. Serendipity, you never know...
23. Sunspots.
24. Don't go anywhere without camera.
25. Quiting smoking.
26. Three bracelets.
27. Counting flowers on the walls.
28. Having some good memories.
29. And some wonderful as well...
30. Being lazy.

Fingers crossed

2006-03-09T13:15:00.000+01:00

I've just stopped loving you.
I've just opened
the window of my heart
the door of my soul
the gate of my mind

they haven't been open for such a long time
too long time

I have to warm them now
it's so cold inside
I have to fulfill them now
with sunshine
with smiles
with laughing tears

I've just stopped loving you.
just like that
quietly
gently
successfully
with one thunder of surprise
exactly in the same way I felt in love
with you

I put the moments in a big box
I put the box in the basement
I don't want to look in there
not anymore

I've just stopped loving you.
I've just set some memories free
I've just let them fade vanish disappear

I've just seen my reflection in the mirror
... words never spoken stopped on my lips...
they are waiting
for the perfect time
the moment in between

... wise thoughts dancing in my hair ...
enjoying their moments
of existence

... smile in blue eyes ...
without looking back
just straight into the future

I've just crossed my fingers

08.03.2006

out of my mind

2006-03-03T12:27:00.000+01:00

how did you get this far,
understanding nothing at all
you're nothing but small talk,
is there anybody home
is there a secret plan that you follow,
do you do any thinking of your own
make up your mind,
flip a coin or something
just say anything but i don't know
you do so much sneaking around,
is it some kind of a stupid little game
let's pretend that you're the master mind,
and i'm your little blind dope

stay out of my sight,
i'll put you out of my mind
don't even want to know you anymore
stay out of my sight,
i'll put you out of my mind
out of my mind
don't even want to know you anymore
stay out of my sight,
i'll put you out of my mind
how did you get this far,
understanding nothing at all
you're nothing but small talk,
is there anybody home
transparent,
simple mind
just hold your hands over my eyes
unless you're trying to insult me
you'd better work harder on those lies

by Samiam

Bin-jip

2006-02-05T10:36:00.000+01:00

We are all empty houses
Waiting for someone
To open the lock and set us free.

One day, my wish comes true.
A man arrives like a ghost
And takes me away from my confinement.
And I follow, without doubts, without reserve,
Until I find my new destiny.

Kim Ki-duk

The night will rise soon...

2006-01-18T17:21:00.000+01:00

One look
One smile
One touch
One embrace
One kiss
One love
Two people
Two minds
Two souls
Two destinies
One road
One journey
One ending
Together.

Melissa Higgins

The Letter

2006-01-16T21:15:00.000+01:00

I feel so empty. Like no thoughts, no will to do anything. But on the other hand, thousands of ideas are running through my head, in every direction.
Chaos.
But this emptiness. It's all so weird today.
So weird.

I have to break this spell, this charm. I have to run, go out, do something, even scream, sing, dance, jump, run up and down the stairs. Anything. Something.

I feel like losing something. It makes me feel sad, but somehow I feel it will set me free.
And I will fly...

See you later, Grandpa!

2005-11-17T11:50:00.000+01:00

To infinity, and beyond!

I am Afraid

2005-11-11T14:18:00.000+01:00

Yağmuru seviyorum diyorsun,

yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...

Güneşi seviyorum diyorsun,

güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...

Rüzgarı seviyorum diyorsun,

rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...

İşte,bunun için korkuyorum;

Beni de sevdiğini söylüyorsun...

William Shakespeare

cafe

2005-10-13T23:34:00.000+02:00

I just wish I could fly.
Fly like an Angel, way up high.
Leave my bad Dreams behind me, collect only good Memories.
Be ready to open my Shell, in which I feel so Secure, so good...

Now I'm only able to open the next bottle of Wine, smoke the next Cigarette, watch the next pointless Movie.
Drink the next Coffee every morning.
Sometimes watch the Sunrise, sometimes the Sunset.

I just wanna feel Alive...
And I must achieve it on my Own. Nobody can help me with this.
Nobody.

You desire not what you see, but what you imagine.

2005-09-20T13:13:00.000+02:00

Though I do not know you
I know a face like this
Too well

I know that you do not remember
About yesterday
You know that
Tomorrow we will forget
Even about this moment

But today
I do not need more
Then just this opportunity
To forget

I could have known...

2005-09-05T22:24:00.000+02:00

You gave me eyes and told me: look...
You gave me heart and told me: love...
But you didn't tell me that I'll cry with my eyes...
And I'll suffer with my broken heart...
(by Marco)

LordStreet

2005-08-31T00:35:00.000+02:00

The world is flat and the moon is made of cheese.

non fa niente

2005-06-26T23:27:00.000+02:00

We come and we go away,
reaching Heaven and tasting Hell.
We are put into the rollercoaster of emotion on the very day of the Great Beginning.
Fragile being...

But there is always an Angel,
waiting to save your soul.

But what if He falls asleep for a moment...?

Old Town

2005-06-19T01:11:00.000+02:00

It's going to be blood for blood and by the gallon. These old days, the bad days, the all-or-nothnig days. They're back!

(SinCity)

Everybody's Free To Wear Sunscreen

2005-05-30T18:59:00.000+02:00

Read the directions, even if you don’t follow them.

Do NOT read beauty magazines, they will only make you feel ugly.

Do one thing everyday that scares you

(Baz Luhrmann)

My Sardo

2005-04-28T19:47:00.000+02:00

Non ti conosco molto bene... o forse non ti conosco proprio per niente... ma non posso smettere di piangere per te...

wish you were here?!

2005-04-18T18:38:00.000+02:00

Look at me, I had so many things to tell you, but now, you're gone.
And now I'm left with so many words unspoken.
And now I'm left with my own reflection in the mirror.
And now I can hear my heart beating.

my immortal... no more!

2005-04-07T15:13:00.000+02:00

I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along

..........

2005-04-01T19:08:00.000+02:00

..............

whatever it takes

2005-03-21T10:59:00.000+01:00

So, let go
Jump in
Oh well, what you waiting for?
It's all right
'Cause there's beauty in the breakdown
So, let go
Just get in
Oh, it's so amazing here
It's all right
'Cause there's beauty in the breakdown

(frou frou)

She's always a woman to me

2005-03-10T13:10:00.001+01:00

I loved it when we were together, hand in hand.
I loved it when I had you in my arms.
I loved it when your head laid on my shoulder or mine on yours.
I loved it when we kissed.
I loved it when we slept in the same bed.
I loved so many things about you.
But there is one thing I love,
I did and I do and I will.
Still and always and forever.
It is you.

(by G.E)

27.01.2003

angel

2005-03-06T11:01:00.000+01:00

The Autograph Man

2005-03-03T20:52:00.000+01:00

Not them, not as people - there was no fun to be had out of that. Only wars. No, other things. A movement of an arm. A type of shoe. A yawn. A dress. A whistled tune.

***

2005-02-27T15:06:00.000+01:00

At first glance, Virgo would seem to have little in common with Aquarius. Virgo is shy, often insecure, and prone to worry, while Aquarius is outgoing, outwardly confident, and seemingly couldn't care less what anyone thinks or says. However, Virgo's ruler, Mercury, underscores both signs' intellectual approach to matters. In their heart of hearts, there's nothing Virgo loves more than intellectual briliance, and Aquarians can certainly deliver this. Uranus, Aquarius' planetary ruler, is also a highly mental planet, so there can be a real meeting of the minds in this union. Although Aquarius would definitely have to shift the throttle back a bit when introducing Virgo to new experiences, all in all, this pair can make for some unusual harmonies.

let it be...

2005-02-24T13:39:00.000+01:00

... a shooting star whisper